مقدمه جشن تولد، در نگاه نخست، آیینی ساده و تکرارشونده به نظر میرسد؛ شمعی روشن میشود، کیکی بریده می شود ،نامی در تقویم برجسته میگردد و سالی دیگر به عمر انسان افزوده میشود. اما همین کنش ظاهراً ساده، اگر از سطح عادت عبور داده شود، به یکی از ماندگارترین نشانههای رابطه انسان با زمان، هویت و حافظه بدل میگردد. کمتر رسمی را میتوان یافت که در گسترهای چنین وسیع از فرهنگها ـ از شرق تا غرب ـ با تفاوتهای آیینی و تفسیری، دوام آورده و همچنان معنا تولید کرده باشد. پرسش اصلی این است: چگونه جشن تولد، با وجود
