د خوارۍ تله او د واک ماڼۍ — د افغانستان د ولس خاموشه محاکمه

په دې انځور کې سیاست نشته، شعار نشته، وینا نشته؛
خو تر هرې وینا، تر هر شعار او تر هر سیاسي تحلیل ډېر رښتیا پکې نغښتي دي.
دا د افغانستان د خلکو ورځنی ژوند دی؛
یو ګاډی د رومي بانجانو،
یوه زړې تله،
او یو ستړی انسان چې سر یې د فکرونو په زنګون ایښی.
دا سړی یوازې سبزي نه پلوري،
هغه خپل عمر پلوري،
خپل ځواني پلوري،
او خپل راتلونکی په کیلويي حساب کې وزنوي.
په افغانستان کې فقر یو اقتصادي حالت نه دی؛
فقر دلته سیسټم دی.
یو داسې سیسټم چې ولس ته وایي:
کار وکړه، خو مه پوښتنه کوه
وږی اوسه، خو غږ مه پورته کوه
او ژوند وکړه، خو د ژوند حق مه غواړه.
دا تله یوازې د سبزیو وزن نه ښيي،
دا د عدالت نشتوالی وزنوي،
دا د حکومتونو ناکامي وزنوي،
او دا د هغو ماڼیو بار ښکاره کوي
چې د خلکو له خولې اخیستل شوې نوالې پرې جوړې شوې دي.
موږ داسې وطن ته رسول شوي یو
چې په کې عزت د شتمنۍ تابع دی
او انسانیت د موقف غلام دی.
که شتمن یې، خبرې دې ارزښت لري
او که بې‌وسه یې، چوپتیا دې قانون ګرځي.
حکومتونه بدل شول، شعارونه بدل شول،
خو د دې سړي حالت بدل نه شو.
جمهوریت، امارت، انقلاب، اصلاحات…
هر نظام راغی،
خو دا تله هماغه پاتې شوه
او دا ستړی انسان هماغسې په فکر کې ناست.
تر ټولو دردناکه دا ده
چې دا ولس نور حتی د بدلون هیله هم په قسط اخیستې ده.
هغوی چې باید د خلکو غږ وای،
د خلکو له اوږو لوړې ماڼۍ ته وخوتل
او له هغه ځایه یې ولس ته د صبر وعظ کاوه.
دا انځور موږ نه باید احساساتي کړي،
بلکې باید مسؤل مو کړي.
ځکه ملتونه د جګړو له امله نه مري،
ملتونه هغه وخت مري
چې فقر عادي شي
او بې‌عدالتي تقدیر وګڼل شي.
تر هغه چې دا تله د ولس په لاس کې وي
او واک د خلکو له لاسه وتلی وي،
افغانستان به همداسې
د خوارۍ په وزن کې تلل کېږي.