چنانکه همه میدانیم، نزدیک بهچهارسال است که دروازههای آموزش و پرورش، یعنی مکتبها و دانشگاهها و سایر آموزشگاهها بهروی صدها هزار انسان -که دختران مظلومِ وطن اند و نیمی از مردم این خاکوآبِ خراب و خسته بهشمار میآیند-، بسته است؛ آنهم بهدلیلی که خود «دلیل» نیست و از «دلیل» خواندن آن عرق شرم و خجلت از جبینِ وجدان انسانیکه اندک بهرهای از وجدان دارد و مایهای از عقل، میچکد، ولی عجالتاََ جز آه و دریغ با خود و دوستان و شِکوه و ناله بهپیشگاه حضرت حق نمیتواند کرد. روشن است که این بلای ناگوار و شرِّ عظیم و شرمآور
