چندین سال است که شماری از جوانان کشور، جامعهی فارسیزبان را به «هزاره سنی» و «تاجیک» دستهبندی کرده و گهگاهی با دامن زدن به مباحث هویتی، به تفرقه و شقاق اجتماعی دامن میزنند. اعتراف میکنم که یکی از نخستین کسانی که این بحث را، در عالم خامی و ناپختگی، مطرح کرد، خودم بودم؛ اما خیلی زود از پیگیری این موضوع منصرف شدم. علت انصرافم دو چیز بود: نخست، پی بردم که درک من از مفهوم «قومیت» نادرست بوده است. در آن زمان قومیت را بهگونهای بیولوژیکی تعریف میکردم و میپنداشتم یک قوم، مجموعهای از افرادی است که پیوندهای خونی
