محمدتقی شوریده شیرازی، شاعر پرآوازه زبان فارسی، در شیراز ایران چشم به جهان گشود و زندگی خود را در قرن چهاردهم هجری شمسی سپری کرد. از کودکی با دشواریهای فراوان روبهرو شد؛ نابینایی او در هفت سالگی به دلیل بیماری آبله، مسیر زندگیاش را دگرگون کرد و در سن نه سالگی پدرش را از دست داد. سرپرستی او بر عهده کاکایش گذاشته شد، اما این محدودیتها هیچگاه مانع شور و علاقه او به یادگیری و شعر نشد. روی بنمایی و دل از من شوریده ربایی تو چه شوخی که دل از مردم بی دیده ربایی حسن گویند که
