همگرایی ملی بهعنوان پیششرط ثبات، توسعه و اقتدار سیاسی هر کشور، زمانی تحققپذیر است که بنیانهای فکری و ارزشی مشترک میان اقوام و گروههای اجتماعی وجود داشته باشد. در جوامع اسلامی، این بنیان مشترک در بستر دین اسلام شکل گرفته است. ازاینرو، همگرایی دینی نه تنها مبنای اخلاقی و فرهنگی وحدت ملی است، بلکه آن را سهلالوصولتر، عمیقتر و پایدارتر میسازد. این مقاله با رویکردی تحلیلی و مقایسهای نشان میدهد که در جوامع مسلمان، هرگاه سیاست ملی از بستر دینی جدا شود، همگرایی دچار بحران میشود؛ اما زمانی که ارزشهای دینی در سیاست ملی لحاظ گردد، همبستگی اجتماعی تقویت
