در زمان جمهوریت، شعار دموکراسی بر سر چوب بود و در کوچه و بازار جار زده میشد؛ امّا صاحبنظران آن را دموکراسی کور و کر نامیده بودند. علّت آن بود که صدها رسانه چاپی، صوتی، تصویری و فضای مجازی آزادانه از حکومت و رهبران آن انتقاد میکردند؛ حتی رهبران حکومت خود به منتقدان مدال میدادند؛ امّا کمترین توجهی به انتقادها و دیدگاههای مردم و صاحبنظران نمیکردند؛ آنهمه انتقادها و پیشنهادها باد هوا میشد. پس از فروپاشی دموکراسی کور و کر، حالا دولتمردان آن دموکراسی که به خارج فرار کرده اند، چشم و گوش خود را بسته و زبان
