چرا باید رویدادهای ورزشی را جدی بگیریم؟

دسته: تحلیل, جوانان, ورزشی, ویژه خبری
نویسنده: تحریریه روایت
1402/01/07
12:40 ب.ظ
بازدید: 0

در این چند روز اخیر تیم کریکت افغانستان موفق شد که پاکستان را دوبار متوالی شکست بدهد. اگر چنین موفقیتی نصیب تیمِ ورزشی هر کشور دیگری می‌شد، شهروندان آن کشور این مناسبت را بسیار باشکوه جشن می‌گرفتند، اما در افغانستان به علتِ این‌که این تیم نماد تبعیض و برتری‌جویی قومی شمرده می‌شود، این مناسبت جز از سوی تعدادی محدود تجلیل نشد.

این‌که بسیاری از مردم این تیم را نمادِ تبعیض و برتری‌جویی قومی می‌خوانند دلیلش این است که در بیست سال اخیر حکومت‌های افغانستان از کریکت به خاطر تعلق تباری بازی‌کُنانش به یک قوم خاص بیش‌تر از هر رشته‌ی ورزشی دیگر حمایت می‌کردند و بودجه‌های کلانی برایش اختصاص می‌دادند.

با همه‌ی ملاحظاتی که در باره‌ی تیم کریکت افغانستان وجود دارد، من اما معتقدم که از پیروزی‌های این تیم باید به صورت گسترده و خیلی باشکوه تجلیل کرد. برای این باور خود دو دلیل دارم:

اول این‌که تجلیلِ ما از رویدادهای ورزشی مرتبط با کریکت باعث خلق همبستگی می‌شود و به پروسه‌ی اعتمادسازی میان اقوام کمک می‌کند. در افریقای جنوبی نیز اتحادیه‌ی ملی تیم راگبی نماد آپارتاید و به شدت منفور در میانِ سیاه‌پوستان بود. اما زمانی که آن کشور میزبانی جام جهانی راگبی ۱۹۹۵ را بر عهده داشت، نلسون ماندلا اتباع غیر سفیدپوست آفریقای جنوبی را تشویق کرد که از تیم اتحادیه ملی راگبی آفریقای جنوبی حمایت کنند. هنگامی که تیم اسپرینگبوک با پیروزی بر نیوزیلند به قهرمانی رسید، ماندلا با پوشیدن لباس اسپرینگبوک جام قهرمانی را به کاپیتان سفید پوست این تیم، فرانکو پینار اهدا کرد. بسیاری از پژوهش‌گران این اقدام ماندلا را یکی از گام‌های مهم در راه اعتمادسازی و خلق آشتی میان سفیدپوستان و سیاه‌پوستان در آن کشور می‌دانند.

همچنین بخوانید: کریکت؛ ورزشی که در افغانستان ملی نیست و در جهان المپیکی

دلیلِ دومم این است که افغانستان امروزی با یک رژیم تمامیت‌خواه و سرکوب‌گر مواجه است. رژیمی که نه حق زن را به رسمیت می‌شناسد و نه از مرد را. وادارسازی طالبان به پذیرش حقوق شهروندی مردم افغانستان، نیازمند اعتراضات گسترده‌ی مردمی است. فقط این رویدادهای ورزشی اند که در عصر کنونی می‌توانند جماعت بسیاری را به خیابان بکشانند. آری این ظرفیت تنها در رویدادهای ورزشی موجود است. تجلیل از این رویدادها نیازی به اجازه پیشینی هم ندارد. ما اگر رویدادهای ورزشی را جدی گرفته و از آن تجلیل کنیم، می‌توانیم با اندک سازمان‌دهی، کارناوال‌های خیابانی هواداران ورزش را به راهپیمایی اعتراضی تبدیل کنیم و در جریانِ آن مطالبات ما را مطرح نماییم. این مقدور است و در سایر کشورهای دنیا نیز تجربه شده است. یادمان باشد که اعتراضات خیابانی با جمعیت اندک به سهولت سرکوب می‌شود، اما سرکوب کارناوال‌های گسترده‌ی هواداران ورزش مقدور نیست.

نوشته های مرتبط :