ترور پدرم

دسته: تحلیل
نویسنده: تحریریه روایت
1402/05/19
3:24 ب.ظ
بازدید: 0

قسمت اول

دوازده سال سن داشتم، ساعت دوازده و نیم روز بود، آفتاب از کمر سمت چپ تا وسط آسمان قریه رسیده بود، فوتبال باعث شد آخرین زنگ های پدرم را جواب داده نتوانم، از این بابت خیلی متأسف استم، آن زمان مرگ و زندگی را یک‌جا معنی می‌کردم؛ فکر می‌کردم مرگ یک سفر با برگشت است، کاش همین‌طور می‌بود، بین صبح و ظهر همیشه فوتبال می‌کردم، از فوتبال برگشتم، نگاه همه طرف من بود، خیلی حس بدی داشتم، نگاه ها فقط گواه یک چیز بودند: «اتفاق بد اتفاق بد». کاش آن اتفاق بد مرگ پدرم نمی‌بود و من در پس کوچه های این دنیای بی رحم بدون پدر رها نمی‌شدم

پدرم کتاب دوست داشت و بهترین آرزویش داکتر شدن دختر هایش بود، در «بییست‌و‌دو»سال زندگی پدرم تنها آدمی بود که برایم «دیوان حافظ» را از کتاب‌خانه‌ی بیدکی فاریاب خرید و گفت: «سرت حساب می‌کنم تو می‌توانی». دیگر هیچ احدی از آدم های که خون پدرم را دارند این بزرگی را در حق من نکرده اند، بر عکس بر سرم کوبیدند و نانم را از سفره ام گرفتند و تا می‌توانستند اذیتم کردند. پدرم می‌گفت: با همه خوب باش ولی یادت بماند که آدمی در نهایت تنها است، اولین بار سر سفره‌ی او یاد گرفتم که هر انسان به اندازه‌ی تلاشش نان می‌خورد و هر چه بکارد همان را حاصل می‌گیرد.

پدر من در هر چیز اسطوره بود، با مردم رویه‌ی خوب داشت، با وجودی که پسر یک والی بود، اما تا هنگام ترورش مثل یک فرد عادی و یک مردِ کار محروم از همه چیز زندگی کرد. برای همین بی پدرم ساختند تا دستم به آن چیز های که او می‌خواست نرسد، اما من هر روز بیشتر تلاش کردم تا آن مردی شوم که او می‌خواست.

همچنین بخوانید: کابل؛ نومیدی مردم و کساد بازار کتاب