از زندان‌های خلقی‌ها تا شکنجه‌گاه‌های طالبان

دسته: تحلیل
نویسنده: تحریریه روایت
1402/04/05
2:37 ب.ظ
بازدید: 4

تحلیل‌گرانِ افغانستان همیشه وقتی در باره‌ی رژیم طالبان سخن می‌گویند، این رژیم را با حکومتِ خلقی‌ها مقایسه می‌کنند.

شباهت‌های بسیاری میان این دو رژیم وجود دارد که می‌توان از آن جمله به این موارد اشاره کرد:

ایدیولوژیک‌بودن؛ حزب دموکراتیک خلق نیز یک حکومت ایدیولوژیک مبتنی بر مارکسیسم – لنینیسم را تاسیس کرده بود، و طالبان نیز با تحمیل یک قرائت قبیله‌ای، خود را حکومت اسلامی می‌نامد.
حکومت حزب دموکراتیک خلق نیز یک حکومتِ تک‌حزبی بود، و طالبان نیز یک حکومت تک‌حزبی را تاسیس کرده‌اند. امروزه اعضای کابینه را نیز افراد یک قوم و یک جنبش و حتا یک مدرسه (مدرسه اکوره ختک) تشکیل می‌دهد.
مهم‌تر از همه، شباهت هر دو رژیم در توسل به سرکوب، شکنجه و اعمال خشونت علیه مخالفان سیاسی شان است.

رژیم حزب دموکراتیک خلق افغانستان، یکی از رژیم‌های توتالیتر و سرکوب‌گری بود که مخالفان خود را زیر عناوین مختلف، بازداشت و زندانی کرده و به روش‌های بسیار فجیع شکنجه می‌کرد.

در دوره‌ی حزب دموکراتیک خلق، زندان پل‌چرخی به وحشت‌ناک‌ترین کشتارگاه مخالفان سیاسی این رژیم مبدل شده بود. چند سال قبل اسنادی منتشر شد که نشان می‌داد سازمان «اگسا» در سال‌های‌ ( ۵۷ الی ۵۸) پنج‌هزار انسان را که اکثراً کشاورز، نانوای، آموزگار و دانش‌جو بوده‌اند، به اتهامِ اخوان‌گری، خمینی‌گری، اشرار بودن، مائویست بودن و تبلیغات ضدانقلابی به قتل رسانده‌اند. این البته افزون بر آمار ۱۲۰۰۰ نفری می‌باشد که حکومت ببرک کارمل فاش کرد و فهرست نام‌های شان را بر دیوار وزارت داخله آویخت. خلقی‌ها تنها در مدت یک‌سال حداقل ۱۷۰۰۰ نفر را کشته‌اند.

رژیم دیگری که در این زمینه با حکومت حزب دموکراتیک خلق قابل مقایسه است، حکومت طالبان است.

همچنین بخوانید: طالبان روند انتقال تانک‌ها از پشته سرخ جبل‌السراج را از سر گرفتند

اگرچه روزی که طالبان به قدرت رسید، ملا هبت‌الله فرمان عفو عمومی را صادر کرد. اما این فرمان هرگز تطبیق نشد و جنگ‌جویان این گروه، نظامیان پیشین، خبرنگاران و فعالان سیاسی و مدنی را به بهانه‌های مختلف، یا بازداشت کرده و در زندان ریاست چهل واقع در شش درک شکنجه کردند و یا هم اعدام صحرایی و تیرباران نمودند.

گزارش‌هایی که از زندان‌های طالبان منتشر می‌شود نشان می‌دهد که این گروه علیه زندانیان بدترین انواع شکنجه- از تجاوز جنسی شروع تا سیخ داغ و خفه‌کردن با آب- را روا می‌دارند.

چندی پیش روزنامه‌ هشت صبح یک گزارش تحقیقی را منتشر کرده بود که نشان می‌داد زنان زندانی توسط طالبان شکنجه شده و مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند.

در این گزارش که بر اساس گفت‌و‌گو با قربانیان، پزشکان و منابع دیگر تهیه شده، آمده است که برخی از این زنان زیرفشار شکنجه و آزار تن به سوءاستفاده جنسی طالبان داده‌اند.

این گزارش در مورد وضعیت ۹۰ زنی بود که پس از حاکمیت طالبان در ۱۴۰۱ در ولایت‌های جوزجان، فاریاب و سمنگان بازداشت و زندانی شده‌اند. در این گزارش آمده است که کارمندان صحی در بخش نسایی – ولادی شفاخانه‌های فاریاب، سمنگان و جوزجان به این روزنامه گفته بودند: «در یک سال گذشته افراد طالبان ۴۸ زن را از طرف شب برای درمان به این شفاخانه‌ها منتقل کردند که در اثر شکنجه فزیکی و تجاوز جنسی دچار خون‌ریزی شدید بودند.»

آن‌چه را که طالبان در برابر زندانیان مرتکب می‌شوند، نشانه‌ی ستم‌گر بودن این حکومت است. ستم‌گری حکومت طالبان به اندازه‌ای است که حتا سر و صدای رهبر این گروه را نیز برانگیخته است. رهبر این گروه باری در واکنش به این ستم‌گری‌ها گفته بود که پیامبر خدا گفته است حکومت ظالم دوام نمی‌کند.

همچنین بخوانید: طالبان و دشمنی با آزادی بیان

نوشته های مرتبط :