آمریکا و طالبان؛ سرانجام اعتماد سیاسیون به کاخ سفید

دسته: تحلیل
نویسنده: تحریریه روایت
1402/03/17
1:08 ب.ظ
بازدید: 4

امریکا و طالبان

در سال ۲۰۱۹ آخرین تیر امریکا به هدف نشست. در ابتدای این سال بعد از ماه ها به اصطلاح مذاکره سرانجام توافقنامه «صلح» که هرگز متن اصلی آن منتشر نشد، بین امریکا و طالبان در دوحه قطر به امضا رسید. بعد از امضای این توافقنامه، امریکا به صورت یک جانبه و برخلاف تعهد قبلی خود که مبتنی بر «امضای پیمان استراتژیک ده ساله با افغانستان بود»، به این معاهده پشت کرده و زمان یک جانبه خروج نیروهایش از افغانستان را اعلان کرد. درعین حال آینده سیاسی افغانستان را در تفاهم بین طالبان و دولت دست نشانده غنی گره زد. البته در همین سال و برخلاف خواسته و آرایی مردم، اشرف غنی دوباره توسط خلیل زاد در ارگ سوگند خورده و در قدرت ابقا شد. در طرف مقابل هم امریکا تمام مخالفین طالبان را در صف انتظار صلح «میان تهی» تحت ریاست دکتر عبدالله، جمع کرده که هرگز موفق به مذاکرات جدی با طالبان نشدند. خلیل زاد هم امریکا را هر روز بیشتر از گذشته به طالبان نزدیک تر کرده تا اینکه زمینه ملاقات ملا برادر با ترامپ و پمپئو را مساعد کرد، همچنین در دو سال حضور امریکا بعد از توافقنامه دوحه در افغانستان، هیچ عسکر خارجی مورد هدف قرار نگرفت.

از طرفی هم برخلاف انتظار سیاسیون چوکی طلب و مردم ساده دل و احساساتی کشور، در اواخر سال ۲۰۲۰ اوضاع امنیتی افغانستان به شدت رو به وخامت رفته و ولسوالی ها یکی پی دیگری به طالبان واگذار گردید. زمزمه های جدی مطرح شد که گویا امریکا در تبانی با دولت اشرف غنی قصد دارد حکومت را به طالبان تحویل دهد، اما با تمام این مسایل و شایعات که درست از آب درآمد، هیچ رهبر و رهبرچه نه تنها برای سناریوی آمدن طالب آمادگی نگرفت که حتی در روابط با امریکا و حکومت دست نشانده غنی تجدید نظر نکردند.

همچنین بخوانید: ترس طالبان از تکفیر و اتهام فتوافروشی

در اوایل بهار ۱۴۰۰ وقتی جوبایدن تاریخ دقیق خروج نیروهای امریکایی را در ۲۹ اگست از افغانستان تعیین کرد، طالبان که قبلا گفته می شد به ۵۰ درصد حکومت مشارکتی با سیاسیون پس از بن راضی هستند، دیگر هرگز پشت میز مذاکره حاضر نشدند. هیئت مذاکرات دولت افغانستان که بعد از ماه ها کارشکنی اشرف غنی از میان سیاسیون انتخاب شده بود، چندین هفته در دوحه سرگردان بودن و خوردند و خوابیدند ولی از جانب طالبان چراغ سبز مذاکرات نشان داده نشد. در نهایت یکی پس از دیگری بدون کدام دست آورد به کابل برگشتند.
طالبان اما بدون شک هم به گونه تلویحی و هم سران آنان به صورت مستقیم پیام امریکا را از سوی خلیل زاد دریافت کرده بودند که قرار است حکومت به آنان تحویل داده شود و لازم نیست که سران جبهه ی شمال در حاکمیت بعدی که از آن آنان می باشد، سهمی داشته باشند. بنا در یک پروژه حساب شده و در روز موعود، (سقوط کابل) سیاسیون رده بالا پشت نخود سیاه به پاکستان فرستاده شدند. تعدادی را هم پلان کرده بودند که زنده به دست طالبان بیفتند و توهین و تحقیر شوند و در نهایت کشور و اداره حکومت به طالبان تحویل شود که به جز تحویل سیاسیون به طالبان بقیه پروژه مطابق انتظار اجرایی شد.

البته در جریان روی کار آوردن طالبان و اینکه در کمتر از ۱۵ روز تمام ولایات افغانستان به جز (کابل) یکی پس از دیگری در حالیکه امریکا هنوز در افغانستان حضور داشت و پیمان امنیتی کابل- واشنگتن برقرار بود، به تصرف طالبان درآمد کرد جای پرسش و تعجب بود!. ولی با آنهم سیاسیون کودن و چوکی طلب افغانستان حتی در همین دو هفته هم خطر سقوط و تبانی امریکا با طالبان همراه حکومت اشرف غنی را حس نکردند. همه منتظر بودند که امریکا از چوکی و اقتدار آنان در کابل دفاع می کند و طالبان به یکباره قدرت را نمی توانند تصاحب کنند. در حالیکه اگر سیاسیون درک سیاسی می داشتند هرگز به وعده و پیمان و قسم شیطان بزرگ (امریکا) دل و جاخوش نمی کردند و پلان آینده افغانستان را حداقل با متحدان قبلی منطقوی می چیدند. که متاسفانه در ۱۴ اگست نقطه پایان بر توهم اعتماد آنان برامریکا گذاشته شد و طالبان به صورت غیر منتظره قدرت را تصاحب کردند و ملا برادر پیام «فتح» افغانستان و دوستی با امریکا را از دوحه قطر به رسانه ها مخابره کرد و پس فردای آن روز هم با طیاره نظامی سی ۱۷ امریکا در میدان هوایی قندهار به همراه دیگر سران طالب فرود آمدند.

همچنین بخوانید: طالبان یک فرمانده پولیس محلی حکومت پیشین را در لغمان تیرباران کردند

نوشته های مرتبط :