کریکت مهم است یا آموزش دختران؟

دسته: تحلیل
نویسنده: عبدالشهید ثاقب
1403/04/04
11:24 ق.ظ
بازدید: 10

پایگاه خبری تحلیلی روایت : افغانستان، بر بنیاد آمارهای بین‌‎المللی، یکی از غم‌گین‌ترین کشورهای دنیا است. بنابراین، هر آن‌چه که بتواند برای لحظاتی شادی و سرور را برای مردم ما به ارمغان بیاورد، قابل قدر و مغتنم است؛ اما دیروز وقتی تجمع هزاران نفری مردمان خوست به مناسبت پیروزی تیم ملی کریکت را دیدم، از خود پرسیدم که چرا این مردم با راه‌اندازی چنین تجمعاتی، بازگشایی مکاتب دخترانه را مطالبه نمی‌کنند؟ آیا پیروزی کریکت مهم است یا آموزش دختران؟

به دنبال پیروزی تیمِ ملی کریکت افغانستان بر استرالیا، جمعیت انبوهی از شهروندان ولایت خوست به جاده‌ها ریخته و این پیروزی را جشن گرفتند و اظهار شادمانی کردند.

افغانستان، بر بنیاد آمارهای بین‌‎المللی، یکی از غم‌گین‌ترین کشورهای دنیا است. بنابراین، هر آن‌چه که بتواند برای لحظاتی شادی و سرور را برای مردم ما به ارمغان بیاورد، قابل قدر و مغتنم است؛ اما دیروز وقتی تجمع هزاران نفری مردمان خوست به مناسبت پیروزی تیم ملی کریکت را دیدم، از خود پرسیدم که چرا این مردم با راه‌اندازی چنین تجمعاتی، بازگشایی مکاتب دخترانه را مطالبه نمی‌کنند؟ آیا پیروزی کریکت مهم است یا آموزش دختران؟

دختران و زنان نیمه‌ی تاثیرگذار جمعیت افغانستان را تشکیل می‌دهند. تاثیرگذاری شان نیز در این است که دختران امروزی، مادران فردا هستند. اولین بستر رشد یک انسان، دامن مادر او است. یک مادر با سواد می‌تواند فرزندان باسواد تربیت کند و پنج نسل را متحول بسازد.

با وجود این‌که آموزش دختران از اهمیت بالای برخوردار است، اما بیش از ۱۰۰۰ هزار روز می‌شود که دختران افغانستان از آموزش منع شده و دروازه‌ مکاتب دخترانه به روی آنان است.

بستن مکاتب دخترانه و منع آموزش دختران، به این معنا است که عملا طالبان نیمی از جمعیت تاثیرگذار کشور را عمدا از نعمت سواد و دانش محروم کرده‌اند.

اگرچه که موضوع بازگشایی مکاتب دخترانه یکی از مطالبات مهم نهادهای بین‌المللی، جامعه جهانی و کشورهای منطقه است و این مطالبه در هر کنفرانس و نشست بین‌المللی مطرح و پی‌گیری می‌شود، اما آن‌چه که می‌تواند طالبان را وادار به به‌رسمیت‌شناسی حق آموزش دختران کند، اعتراضات مردمی است.

همچنین بخوانید: چگونه می‌توان در نشست دوحه بر طالبان فشار بیشتری وارد کرد؟

با این‌که نزدیک به سه سال می‌شود که دختران از حق آموزش محروم‌اند، اما تا هنوز در افغانستان یک چنین تجمع بزرگ، تجمع شبیه جشن پیروزی کریکت در پکتیا، برگزار نگردیده است. این سکوت متاسفانه باعث تقویت دیدگاه آن عده دشمنان افغانستان می‌گردد که می‌گویند که مخالفت با آموزش دختران در افغانستان یک مساله فرهنگی است و برخاسته از فرهنگ قبیله‌ای.

این سکوت می‌تواند موضع طالبان را تقویت کند که می‌گویند که فرهنگ افغانستان مخالف آموزش دختران است.

این در حالی است که چنین نیست و حتا مردمان عقب‌افتاده‌ترین ولایات کشور نیز خواهان آموزش دختران هستند. مثلا در همین ولایت خوست در دوره‌ی جمهوریت نزدیک به ۷۸۰۰۰ دختر به مکتب می‌رفت.

این‌که مردم برای پیروزی کریکت به خیابان می‌برآیند اما برای مطالبه آموزش دختران نه، نشان‌دهنده‌ی عدم درک مردم ما از اولویت‌های شان است. کاش روزی خبری بشنویم که هزاران تن در جاده‌های خوست با راه‌اندازی اعتراضات مردمی، خواهان بازگشایی مکاتب دخترانه شدند.

نوشته های مرتبط :