پژواک درد و امید در کوهساران بغلان

دسته: تحلیل
نویسنده: ماهر نوری
1404/02/28
12:36 ب.ظ
بازدید: 88

پایگاه خبری تحلیلی روایت : محمد مزمل نوری، که در جهانِ شعر و واژه با تخلص «ماهر نوری» شناخته می‌شود، در واپسین روزهای زمستان ۱۳۸۳، در قریه‌ی باشقعله از ولسوالی نهرین ولایت بغلان، دیده به جهان گشود. از همان نخستین نفس‌ها، گویی نسیمی از ذوق و اندیشه در جان او دمیده شده بود؛ نسیمی که بعدها به طوفانی از احساس، کلمه، و معنا بدل شد. در دامان طبیعت بکر بغلان، در دل کوه‌های خاموش اما رازدار، ماهر نوری با واژه‌ها الفت گرفت؛ واژه‌هایی ساده، اما عمیق و زلال، که از قلب کودکی برمی‌خاست و به روح جهان می‌نشست. او تحصیلات ابتدایی خود را در همان دیار گذراند، اما مدرسه‌ی اصلی‌اش، زمین و آسمان، شب و ستاره، و دردهای نگفته‌ی مردمان روستا بود.

محمد مزمل نوری، که در جهانِ شعر و واژه با تخلص «ماهر نوری» شناخته می‌شود، در واپسین روزهای زمستان ۱۳۸۳، در قریه‌ی باشقعله از ولسوالی نهرین ولایت بغلان، دیده به جهان گشود. از همان نخستین نفس‌ها، گویی نسیمی از ذوق و اندیشه در جان او دمیده شده بود؛ نسیمی که بعدها به طوفانی از احساس، کلمه، و معنا بدل شد.
در دامان طبیعت بکر بغلان، در دل کوه‌های خاموش اما رازدار، ماهر نوری با واژه‌ها الفت گرفت؛ واژه‌هایی ساده، اما عمیق و زلال، که از قلب کودکی برمی‌خاست و به روح جهان می‌نشست. او تحصیلات ابتدایی خود را در همان دیار گذراند، اما مدرسه‌ی اصلی‌اش، زمین و آسمان، شب و ستاره، و دردهای نگفته‌ی مردمان روستا بود.
با رسیدن به چهاردهمین بهار زندگی‌اش، در میانه‌ی سقوط وطن و تلخی هجرت، راهی دیار غربت شد. ایران، خانه‌ی دوم او گشت؛ جایی که در آن نه‌تنها زبان فارسی را به‌شیوه‌ای علمی و عمیق آموخت، بلکه به دل محافل ادبی، انجمن‌های شعری و نشست‌های اهل دل راه یافت. در آن دیار، کلماتش قد کشیدند و شعرهایش، آینه‌ی رنج‌ها و رؤیاهای نسل تبعید شده شد.
ماهر نوری، شاعری است که همواره کوشیده است صدای خاموش مهاجران باشد؛ آنان که در هیاهوی دنیای جدید، به‌دنبال ردپایی از هویت خویش می‌گردند. در اشعارش، گریه‌ی شبانه‌ی مادران، غربتِ بی‌درمان کودکان و دلتنگی بی‌پایانِ وطن به تصویر کشیده شده‌اند. اما در کنار این سوگ و سکوت، چراغی از امید نیز روشن است؛ امید به فردا، به بازگشت، به ساختن.
او علاوه بر شاعری، نویسنده‌ای ژرف‌اندیش است. کتاب آرزوهای گم‌شده، اثری برجسته از اوست که به کندوکاو درون انسان مهاجر می‌پردازد؛ به جست‌وجوی معنا، به چالش‌های هویتی، و به دوگانگی میان بودن و نبودن، ماندن و رفتن. نثری ساده اما عمیق، که ذهن و دل را درگیر می‌سازد و خواننده را به تأملی درونی می‌کشاند.
ماهر نوری، فراتر از یک شاعر، روایت‌گر یک نسل است؛ نسلی که در میان خاکستر جنگ و مهاجرت، با دستانی خالی اما دلی لبریز از رؤیا، جهان خود را می‌سازد. او نه‌تنها به‌دنبال جایگاهی در جهان شعر است، بلکه رسالتی انسانی در دل دارد: رساندن صدای درد، برافروختن فانوس امید، و پیوند زدن انسان‌ها با ریشه‌های گمشده‌شان.
در نهایت، ماهر نوری شاعری‌ست که در سایه‌ی کلمات، با روشنی دل، می‌نویسد؛ برای امروز، برای فردا، برای آن‌که بداند: هنوز هم در دل کوه‌های خاموش، کسی شعر می‌سراید تا جهان خاموش نماند.

نمونه شعر:
دیشب ز داغِ کوچه‌ی کابل، گریستم
بر لاله‌های سرخِ چمن‌سِل، گریستم

زخمِ حرم، به پیکر شهرم رسیده بود
بر ناله‌های سینه‌ی مقتل، گریستم

در چادریِ دختر مظلوم، آتشی‌ست
بر شعله‌های وحشیِ جاهل، گریستم

مکتب، اسیرِ ترس و تفنگِ ستمگران
بر نیم‌کتِ شکسته‌ی باطل، گریستم

دیدم که ماهتاب، به چاهی فتاده است
بر چشم‌های خسته‌ی بیدل، گریستم

یارب! به جرمِ شعر، ببندند لب مرا
در سوگِ واژه‌های مُبدّل، گریستم

نوشته های مرتبط :