هشت مارچ و چهار خواسته‌ی مشروع زنان افغانستان

دسته: تحلیل
نویسنده: غلام‌رضا سادات
1402/12/19
1:33 ب.ظ
بازدید: 18

پایگاه خبری تحلیلی روایت : محرومیت در عرصه آموزشی، یکی از روشنترین سیاست ضد زن بودن گروه حاکم است. محدود و ممنوع کردن دختران از تحصیلات دانشگاهی، و بالاتر از صنف ششم و خیزی که برای ممنوعیت تحصیل دختران بالاتر از ۱۰ سال برداشته شد، تلاش پایه ای برای از بین بردن و محو کردن نقش زنان در آینده‌ی افغانستان است. به تازگی گفته می‌شود که قرار است دختران در مدارس مورد نظر طالبان دروس دینی را فرا بگیرند؛ یعنی مخیر کردن دختران به آموزش دینی تحت نظر طالبان و یا ترک تحصیل و تعلیم که در هیچ جامعه و کشوری وجود ندارد.

باز‌هم هشتم مارچ دیگر فرا رسیده و زنان افغانستانی که طی دو سال و نیم گذشته بر اساس فرامین از تمامی حقوق محروم شده اند. طالبان زنان و دختران افغانستان را از ابتدایی ترین حقوق محروم نموده اند؛ یعنی زنان از حضور در دانشگاه‌ها و مدارس فراتر از کلاس ششم منع شده، حق کار را از آنان گرفته شده، فعالیت اجتماعی و فرهنگی نمی توانند و همچنین محدودیت‌های گسترده‌ای را برای اشتغال و رفت‌وآمد آنها وضع شده، حضور عمومی آنان را به شدت محدود کرده است.

در حالی‌که حدود ۹۰۰ روز از سلطه سیاه و محدودیت و ممنوعیت زنان و دختران می‌گذرد، خواست زنان و دختران کشور روی چهار اصل استوار بوده که هیچ کدام از این خواسته ها، هیچ گونه منافاتی با قانون و حتی شریعت مورد ادعای طالبان ندارد.

در حالی‌که طالبان با صدور فرمان‌ها و با نام شریعت، می خواهند فرهنگ قبیلوی را بالای زنان کشور می خواهند اجرایی کنند و هدف اصلی شان، سلطه‌ی فرهنگ قبیله بر تمامی مردمان کشور و حذف زنان از چهار عرصه سیاسی – اقتصادی- اجتماعی – آموزشی می باشد.

زنان افغانستان چهار خواسته اصلی داشته که از سوی طالبان محدود و یا ممنوع شده که به آن اشاره می‌شود:

نخستین خواست زنان، فعالیت آزاد درعرصه اقتصادی: همه می‌دانیم که از همان ابتدای به قدرت رساندن طالبان در ۱۴ اگست، در همان روز اول به بسیاری از زنان که در ادارات دولتی کار میکردند، گفته شد تا در خانه بمانند تا بعد، فراخوانده شوند؛ بعدی که هر گز فرا نرسید. بسیاری از زنان در مکتب های دخترانه تدریس می کردند که حالا بسته شده است. با بستن آرایشگاه ها بیش از ۶۰ هزار زن کار و راه درآمد خود را از دست دادند. یک شبه و یا در مدت نسبتا کوتاهی، استقلال اقتصادی زنان بر باد رفت. در حالی‌که این مشاغل در هیچ کشوری اسلامی برای زنان محدود نیست.

همچنین بخوانید: بریتانیا اقدامات سخت‌گیرانه‌ای علیه نفوذ «افراط‌گرایان» از افغانستان، پاکستان و اندونیزیا انجام می‌دهد

ممنوعیت زنان کارمند از کار و مشاغل و محدودیت عبور و مرور زنان بدون محرم، بخش دیگری از زنان به خصوص آنانی‌ را که تنها نان آورخانه بودند را نیز خانه نشین کرد. بنابر‌ این، سلطه‌ی ویرانگر بنیادگرایی‌ با تفکر قبیلوی، دست زنان را از کار کوتاه و موقعیت کاری را از آنان گرفت و بر تعداد فقیر های افغانستان افزود. طوری‌که از زمان به قدرت رسیدن طالبان تا کنون، افراد فقیر دو برابر شده است؛ یعنی به ۳۴ میلیون نفر رسیده است.

دوم، خواست مشارکت اجتماعی زنان: با این‌که نقدهای جدی راجع به روند حضور زنان در بخش‌های مختلف فعالیت اجتماعی ۲۰ سال زمان جمهوریت وجود دارد و این‌که از زنان در بعضی موارد سو‌استفاده های صورت گرفتنه است، ولی با روی کار آمدن طالبان و ممنوع کردن تمامی فعالیت اجتماعی زنان، جفای بزرگی در حق این قشر اجتماع صورت گرفته است. وقتی طالبان زنان را در نخستین روز ورود به کابل از فعالیت های اقتصادی یعنی کار و اشتغال آزاد، منع کردند؛ این محدودیت طبعا مشارکت اجتماعی زنان را نیز تحت شعاع قرار داد. در واقع محدود کردن عبور و مرور زنان فقط حرکتی برای از بین بردن استقلال اقتصادی زنان نبود، بلکه تحکیم جامعه مردسالار و بیرون کردن زنان از عرصه های اجتماعی نیز بود. از این لحاظ، محرومیت زنان در عرصه های هنری و ورزشی و… نیز سازمان یافته صورت گرفت.

سوم، حق آموزش زنان: محرومیت در عرصه آموزشی، یکی از روشنترین سیاست ضد زن بودن گروه حاکم است. محدود و ممنوع کردن دختران از تحصیلات دانشگاهی، و بالاتر از صنف ششم و خیزی که برای ممنوعیت تحصیل دختران بالاتر از ۱۰ سال برداشته شد، تلاش پایه ای برای از بین بردن و محو کردن نقش زنان در آینده‌ی افغانستان است. به تازگی گفته می‌شود که قرار است دختران در مدارس مورد نظر طالبان دروس دینی را فرا بگیرند؛ یعنی مخیر کردن دختران به آموزش دینی تحت نظر طالبان و یا ترک تحصیل و تعلیم که در هیچ جامعه و کشوری وجود ندارد.

همچنین بخوانید: آیا دروازه‌های مکاتب به روی دختران باز خواهد شد؟

چهارم، خواست مشارکت سیاسی: در عرصه سیاسی، موضوع از همه موارد بیشتر عیان است. هنگامی که زنان در عرصه های مختلف اقتصادی، اجتماعی، آموزشی، هنری و ورزشی حذف شده باشند، حذف آن ها از صحنه سیاسی امری محرز و خودبخودی است. طالبان هیچ باوری به شعور و عقل زن که همتراز با مرد باشد، ندارند. از دید طالبان زنان برای ارضای شهوت و غرایز جنسی خلق شده و کار و فعالیت شان محدود به خانه است. اگر دیدگاه بعضی از اعضای طالبان را که در دو سال و نیم گذشته در رسانه ها بیان کرده اند، به دقت مورد ارزیابی قرار دهیم، به درستی معلوم می‌شود که طالبان حضور زنان را در عرصه سیاسی یک خط فوق قرمز می دانند.

نوشته های مرتبط :