زیبایی؛ مفهومی در تقلای تحریم و تکریم

دسته: تحلیل
نویسنده: آمنه کوثر
1404/04/11
9:40 ق.ظ
بازدید: 10

پایگاه خبری تحلیلی روایت : «در جامعه ای که ارزش زن به زیبایی و ارزش مرد به دارایی او باشد، نباید وقت خود را برای پیدا کردن اندیشه و انسانیت در آن جا هدر داد.» برتراند راسلسفره ی جان بخشِ طبیعت با تمام زرق و برق چشم نوازش شمه ایست از زیبایی وصف ناپذیر هستی! این زیبایی که در تمام ذرات عالم جاری و ساریست نه بر هیچ بیننده ای پوشیده است و نه هیچ جنبنده ای از آن رهیده.آدمی، که مهمان عزیز این سفره ی رنگین است خود با شکوه ترین تجلی این زیباییست و با نگاهی که صفای جانش در آن متبلور است جهان را به تماشا نشسته است. این تماشاگه فرحت بخش که هر نفس در جان آدمی حلول می کند از چشمه سار وجودش آب می خورد؛ چه، زیبایی نوریست نهفته در جان آدمی که در نگاهش بر می تابد و در پرتو آن جهان پیرامونش را زشت یا زیبا می نماید.

«در جامعه ای که ارزش زن به زیبایی و ارزش مرد به دارایی او باشد، نباید وقت خود را برای پیدا کردن اندیشه و انسانیت در آن جا هدر داد.»

برتراند راسل

سفره ی جان بخشِ طبیعت با تمام زرق و برق چشم نوازش شمه ایست از زیبایی وصف ناپذیر هستی! این زیبایی که در تمام ذرات عالم جاری و ساریست نه بر هیچ بیننده ای پوشیده است و نه هیچ جنبنده ای از آن رهیده.

آدمی، که مهمان عزیز این سفره ی رنگین است خود با شکوه ترین تجلی این زیباییست و با نگاهی که صفای جانش در آن متبلور است جهان را به تماشا نشسته است. این تماشاگه فرحت بخش که هر نفس در جان آدمی حلول می کند از چشمه سار وجودش آب می خورد؛ چه، زیبایی نوریست نهفته در جان آدمی که در نگاهش بر می تابد و در پرتو آن جهان پیرامونش را زشت یا زیبا می نماید.

در نگاه آنکس که این نوردر ژرفای جانش رخنه کرده است، تماشای یک ذره به معنی تماشای تصویری از عالم است؛ وی با لمس یک برگ به حقیقت جنگل می رسد، رویش هر گیاه برایش تجسمِ زایشِ جانی تازه است، کوه را درس ایستادگی می داند و دریا را تمرین گذشت، آسمان در نظرش روزنه ایست که ره به عالم بیکرانه می گشاید؛ جایی که خورد ترین ذره اش در سیاره ی کوچک ما نمی گنجد.

پس آنچه هستی را زیبا می نماید نگاهیست که از درونی زیبا نشأت می گیرد، در این نگاه زشتی هیچ و پوچ است و هر چه هست زیباست!

نگاه فلاسفه در این مورد اما قابل تأمل است:

افلاطون زیبایی را مفهومی “فراتر از ظاهر” می دانست و معتقد بود زیبایی واقعی در ورای جهان دیدنیست، آنچه ما مشاهده می کنیم انعکاسی مکدّرو ناقص از یک “زیبایی بی نهایت” است که به عالم ازلی رهنمون می شود.

و اما این همه ی ماجرا نیست، زیبایی همچنان که نور است آتش هم هست؛ این آتش در چشم کسانی که روح شان در بند هوا و هوس است و با نور معرفت بیگانه اند هر از گاهی زبانه می کشد. کوردلانی که چشم دل شان با گوهر والای جان نامأنوس است این گُهر را در “جسم” که زیستگاه جان است می پویند و فضیلت آدمی را با زیبایی بِرون محّک می زنند.

چه بسا شرافت مدارانِ گران مایه که از چشم خلق افتاده اند و بسا قاصر فهمانِ سبک سر که صدر نشین هر مجلس اند!

آنچه این مفهوم را بر عرش می کشاند و یا بر فرش می نشاند “اندیشه” است؛ آنجا که در جلوه اش جمال حق و حقیقت متجلی است، شایسته ی ستایش است و آنجا که معبودش سازند و ارزش آدمی را با آن قیاس کنند، سزاوار نکوهش.

بدا به حال نسلی که در مرداب زیباپرستی غلط زند و هیچ راهی برای رهایی از آن نپوید.

نوشته های مرتبط :