بدون حرکت، دعا فاتحه‌ای بی‌روح است

دسته: تحلیل
نویسنده: محمد هاشم سروری
1404/02/09
11:36 ق.ظ
بازدید: 9

پایگاه خبری تحلیلی روایت : با فرارسیدن ۸ ثور، سالروز پیروزی جهاد مردم افغانستان در برابر ارتش سرخ شوروی و حکومت دست‌نشانده آن، فضای شبکه‌های اجتماعی پر شده از پیام‌های تبریک، خاطرات و یادآوری روزهای حماسه جهادو مقاومت است. ازخورد تا بزرگ، از رهبر تا پیرو، هرکس به سهم خود احساساتش را ابراز کرده و یاد شهدا و قهرمانان این راه را گرامی داشته است. اما با نگاهی گذرا درمی‌یابیم که تقریباً تمام این پیام‌ها رنگ و بویی مشابه دارند و یک شعر بیش از همه دست به دست می‌شود و در صدر نوشته‌ها قرار گرفته است: «ما جان به فنا دادیم تا زنده شما باشید بر خاک مزار ما مشغول به دعا باشید» این شعر که ظاهری زیبا و پرمعنا دارد، به طور گسترده بازنشر می‌شود، و اینگونه وانمود میگردد که مسوولیت ما،در قبال شهدا تنها دعاگفتن است. اما حقیقت آن است که معنای واقعی و مسئولیت خطیری که بر دوش ماست، تنها به دعا و فاتحه خلاصه نمی‌شود. این شعر صرفاً بخش کوچکی از آن چیزی را که شهدا از ما انتظار دارند، بیان می‌کند؛ حال آنکه رسالت اصلی ما بسیار عظیم‌تر و پرمسئولیت‌تر است. شهیدان، آگاهانه سلاح برداشتند و جان خویش را فدای آرمان‌هایی مثل عزت، آزادی، اقتدار،عدالت و استقلال کردند. آنان به شهادت رسیدند تا ما وارث ارزش‌های جهاد باشیم، تا ادامه‌دهنده راه آنان شویم، نه آنکه تنها با خواندن دعا و برگزاری مراسم فاتحه، رسالت خویش را تمام‌شده بدانیم.

با فرارسیدن ۸ ثور، سالروز پیروزی جهاد مردم افغانستان در برابر ارتش سرخ شوروی و حکومت دست‌نشانده آن، فضای شبکه‌های اجتماعی پر شده از پیام‌های تبریک، خاطرات و یادآوری روزهای حماسه جهادو مقاومت است. ازخورد تا بزرگ، از رهبر تا پیرو، هرکس به سهم خود احساساتش را ابراز کرده و یاد شهدا و قهرمانان این راه را گرامی داشته است. اما با نگاهی گذرا درمی‌یابیم که تقریباً تمام این پیام‌ها رنگ و بویی مشابه دارند و یک شعر بیش از همه دست به دست می‌شود و در صدر نوشته‌ها قرار گرفته است:
«ما جان به فنا دادیم تا زنده شما باشید
بر خاک مزار ما مشغول به دعا باشید»
این شعر که ظاهری زیبا و پرمعنا دارد، به طور گسترده بازنشر می‌شود، و اینگونه وانمود میگردد که مسوولیت ما،در قبال شهدا تنها دعاگفتن است. اما حقیقت آن است که معنای واقعی و مسئولیت خطیری که بر دوش ماست، تنها به دعا و فاتحه خلاصه نمی‌شود. این شعر صرفاً بخش کوچکی از آن چیزی را که شهدا از ما انتظار دارند، بیان می‌کند؛ حال آنکه رسالت اصلی ما بسیار عظیم‌تر و پرمسئولیت‌تر است.
شهیدان، آگاهانه سلاح برداشتند و جان خویش را فدای آرمان‌هایی مثل عزت، آزادی، اقتدار،عدالت و استقلال کردند. آنان به شهادت رسیدند تا ما وارث ارزش‌های جهاد باشیم، تا ادامه‌دهنده راه آنان شویم، نه آنکه تنها با خواندن دعا و برگزاری مراسم فاتحه، رسالت خویش را تمام‌شده بدانیم.
افسوس که امروز، در بسیاری از پیام‌ها، جهاد عظیم و شهادت پرمعنا به سطح یک مراسم «دعاخوانی و رفتن به‌مزارشهدا» تقلیل یافته است.
بدتر از آن، این است که اکنون حتی توانایی رفتن به مزار شهدا را نیز از دست داده‌ایم. زیارت شهدا که زمانی با احترام و معنویت همراه بود، امروز در بسیاری جاها با بی‌ادبی، تمسخر و بی‌حرمتی مواجه شده است. این نشانه‌ی دردناکی از نا توانی نسل امروز در حفاظت و پاسداری از آرمان‌های اصیل و مقدس دیروز است.
حقیقت این است که مزار شهیدان، با اشک‌های بی‌عمل و دعاهای بی‌حرکت، آباد نمی‌شود. شهدا از ما خواسته‌اند که زنده بمانیم و بجنگیم، که پرچم آرمان‌هایشان را بر زمین نگذاریم، که در برابر ظلم، فساد و تسلیم ایستادگی کنیم.
آیا شایسته است که خون میلیون‌ها شهید، تنها با چند دعا و یک شعر تکراری یاد شود، در حالی که ارزش‌های آنان یکی پس از دیگری پایمال می‌شود؟
امروز، بیش از هر زمان دیگری، دشمنان این ملت، با چهره‌های متفاوت، از درون و بیرون، در کمین نشسته‌اند تا نتیجه‌ی جهاد دیروز را به یغما برند. از یک سو، بازی‌های سیاسی و توطئه‌های داخلی، و از سوی دیگر، سلطه‌گری بیگانگان در حال پیشروی است.
ما که امروز، با غفلت، نادانی، اختلاف‌افکنی، دنیاگرایی و راحت‌طلبی، ثمره‌ی مجاهدت نسل دیروز را از کف داده‌ایم. امروز حتی برای زیارت مزار شهیدان نیز در تنگنا قرار گرفته‌ایم، و اگر این مسیر را ادامه دهیم، فردا در ذلت، خواری، آوارگی و مهاجرت، توان و فرصت خواندن یک دعای ساده و پوست کردن در فضای مجازی را هم از دست خواهیم داد.
پس، تا دیر نشده، به جای بسنده کردن به دعا و شعرخوانی، در عمل، رهروی راه شهیدان و پاسدار آرمان‌ها و ارزش‌های والای آنان باشیم.
ما باید بدانیم که بدون اقدام، دعا فاتحه‌ای بی‌روح است.
دعا بدون عمل، فقط زمزمه‌ای بی‌اثر خواهد بود.
مزار شهیدان، با اشک‌های بی‌ثمر آباد نمی‌شود؛ بلکه با وفاداری به آرمان‌ها، مبارزه علیه ظلم و تلاش برای تحقق عدالت و آزادی روشن و جاویدان خواهد ماند.
اگر امروز به بیداری، وحدت، آگاهی و اقدام عملی دست نزنیم، فردا نه‌تنها نمی‌توانیم بر مزار شهدا دعا کنیم، بلکه با شرمساری و حسرت، در برابر فداکاری‌هایشان سر افکنده خواهیم بود.

نوشته های مرتبط :