اتحاد در غم، جدایی در شادی

دسته: تحلیل
نویسنده: احمد تمیم عظیمی
1404/06/16
7:33 ق.ظ
بازدید: 9

پایگاه خبری تحلیلی روایت : زلزله‌ی ویرانگر شرق افغانستان بار دیگر تکه‌ای از مردم ما را در ماتم نشاند. هزاران خانواده به خاک سیاه نشستند و همگان با احساس مسئولیت انسانی خود را شریک این درد دانستند/ می‌دانند. اما پرسش این‌جاست که چرا در روزهای دیگر و در زمان خوشی‌ها و پیشرفت‌ها ما چنین احساسِ نداریم؟ چرا وقتی صحبت از افتخار، علم، هنر و موفقیت می‌شود هرکس به تنهایی بارش را می‌کشد و دیگری خود را شریک نمی‌داند؟ چرا در روزهای که می‌توانیم با یک لبخند یا با یک حمایت کوچک هم‌وطن خویش را در مسیر پیشرفت دلگرم کنیم، سکوت و بی‌تفاوتی اختیار می‌کنیم؟

همیشه در تاریخ معاصر افغانستان کاسه‌ی غم نقطه‌ی وصل بوده است. در حالیکه در جوامع دیگر جشن‌ها، خوشی‌ها، دست‌آوردها و افتخارات حلقه‌ی پیوند میان مردم و ملت‌ها می‌شود، در سرزمین ما تنها ماتم و مصیبت توانسته مردم را برای لحظه‌ای کنار هم بنشاند. این واقعیت تلخ پرسش بزرگ در برابر ما می‌گذارد؛ تا چه زمانی باید زلزله، سیل، انفجار و انزجار از ما قربانی بگیرد و یادمان بیاید که همدیگر داریم؟

زلزله‌ی ویرانگر شرق افغانستان بار دیگر تکه‌ای از مردم ما را در ماتم نشاند. هزاران خانواده به خاک سیاه نشستند و همگان با احساس مسئولیت انسانی خود را شریک این درد دانستند/ می‌دانند. اما پرسش این‌جاست که چرا در روزهای دیگر و در زمان خوشی‌ها و پیشرفت‌ها ما چنین احساسِ نداریم؟ چرا وقتی صحبت از افتخار، علم، هنر و موفقیت می‌شود هرکس به تنهایی بارش را می‌کشد و دیگری خود را شریک نمی‌داند؟ چرا در روزهای که می‌توانیم با یک لبخند یا با یک حمایت کوچک هم‌وطن خویش را در مسیر پیشرفت دلگرم کنیم، سکوت و بی‌تفاوتی اختیار می‌کنیم؟

این تمدن نیست! تمدن آن است که مردم بتواند غم و شادی را با هم قسمت کند. تمدن آن است که یک موفقیت کوچک در گوشه‌ای از وطن به اندازه‌ی یک درد بزرگ در سراسر کشور انعکاس بیابد. تمدن آن است که ما همدیگر را نه تنها در فاجعه بلکه در جشن، در سازندگی، در خلاقیت و امید به فردا شریک بدانیم.

اما مشکل تنها به نبود هم‌پذیری ما خلاصه نمی‌شود. سال‌هاست که استبداد نظام‌های قبیله‌ای و ظلمت طالبان بر پیکر این سرزمین سایه انداخته و مردم ما را از ساده‌ترین حق حیات، آزادی و برابری محروم کرده است. طالبان نه نماد دین که نماد اسارت و جهل‌اند؛ نه نماینده‌ی مردم که ادامه‌ی همان زنجیره‌ی قبیله‌گرایی‌اند که قرن‌هاست شکوفایی این ملت را گروگان گرفته است. هرگاه قدرت در چنگ این ذهنیت های پوسیده بوده مردم ما تکه‌تکه شده، اعتماد نابود گشته و فاصله‌ها بیشتر شده است.

همچنین بخوانید: سازمان ملل: سال گذشته ۸۰۰ نفر در انفجار ماین‌ها و مواد منفجره در افغانستان جان باختند

در چنین شرایطی از یک مشرقی و جنوبی نیز انتظار می‌رود که نه‌تنها دلیل برای مهاجرت و بی‌وطنی یک شمالی، شمال‌شرقی یا غربی نشود؛ بلکه خود به نماد ازخودگذری و هم‌پذیری بدل گردد. دردی که امروز در شرق شعله می‌کشد، فردا ممکن است در شمال یا جنوب سر برآورد. پس اگر غم ما مشترک است، چرا شادی ما مشترک نباشد.

این سرزمین اگر قرار است دوباره روی پای خود بایستد، نیازمند تغییر این نگاه است. ما باید فراتر از هم‌دردی، به هم‌راهی برسیم؛ باید به جایی برسیم که خوشی یک هم‌وطن در شمال، دل شهروندی دیگری را در جنوب گرم کند و موفقیت جوانی در غرب، مایه‌ی غرور پیرمردی در شرق شود.
زلزله‌ها، سیلاب‌ها و انفجارها نباید تنها عواملی باشند که ما به یاد همدیگر می‌افتیم. اگر امروز غم ما را وصل می‌کند باید فردا شادی ما را نیز وصل کند. در غیر آن تنها مردمانی هستیم که در ماتم‌ها دست به‌دست هم می‌دهیم اما در سازندگی‌ها پراکنده‌ایم. این چرخه‌ی معیوب چیزی جز تکرار شکست‌ها به بار نخواهد آورد.
در تازه ترین مورد تفکر قبیله ای نظام حاکم زلزه در شرق کشور را نتیجه گناهان مردم دانسته و بجای رسیدگی به آلام و اندوه مردم، به ملاهای خویش دستور داده اند که در منابر اعلام کنند زلزله و سایر آفات نتیجه فساد و گناه مردم است و نظام حاکم مسئول آن نیست.

آفات و بلایا نتیجه هرچه باشند به عنوان یک پدیده و واقعیت مخرب طبیعی قابل رسیدگی است و مسئوليت رسیدگی به آن بر احاد مردم و بر همه ارکان حکومت است. مردم انتظار رسیدگی دارند نه اندرز و تبلیغ. فردا مردم درد دیده کنر و ننگرهار پای منابر می نشینند و میشنوند که ملا های نظام حاکم بجای توضیح تدابیر و سیاست مدیریت حوادث نظام حاکم که از لحاظ قومی سالها از آنها قربانی مالی و انسانی گرفته باز هم آنها را گنهکار و سزاوار زلزله و سیلاب و آفات می انگارد و هیچ خبری از تدبیر و رسیدگی نیست و به این ترتیب همان چرخه باطل قدرت یک مشت آدم نفهم ادامه می یاد.

همچنین بخوانید: ادعای جبهه مقاومت: طی دو حمله در کابل سه جنگ‌جوی طالبان را کشتیم

هموطنم!
آگاه باش که بلایا در تمام کشور ها اتفاق می افتد و این دولت ها است که بجای ملامت کردن مردم و گنهکار انگاری آنان تدابیر کمک به آنها را می سنجد نه اینکه آنها را احاله به تقدیر کند.

نوشته های مرتبط :