آموزش انگلیسی در مدرسه‌‌ی دینی

دسته: تحلیل
نویسنده: عبدالله دانش
1403/03/06
11:22 ق.ظ
بازدید: 6

پایگاه خبری تحلیلی روایت : سمیرا که خواهرخوانده‌ی و هم‌صنفی مریم است، می‌گوید: « کتاب انگلیسی را در میان کتاب های نصاب مدرسه، زیر چادر زده و با خود به مدرسه می‌برد. او بدون ذکر نام و نشان این مدرسه گفت: « مسوول مدرسه ما در دروازه‌ی ورودی این نهاد کسی را توظیف کرده است تا از آمدن طالبان به ما اطلاع دهد ». سمیرا افزود: « همین‌که نیرو‌های طالبان یا تیم‌های نظارتی به مدرسه‌ی مان می‌آیند، فورا کتاب‌های انگلیسی را پنهان و کتاب‌های نصاب مدرسه‌ها را روی دست و مصروف تلاوت آن می‌شویم ». آنان خاطرنشان کردند که این کار را برای پی‌گیری برنامه‌های زنده‌گی و حداقل نزدیک شدن به آرزوها و رویاهای شان انجام می‌دهند. می‌گویند: «باور کامل دارند که روزی این نظام مستبد سقوط کرده و رویاهای‌مان تحقق خواهد یافت.» این دختران دانش‌آموز گفته‌اند که هر لحظه سرنگونی نظام طالبان را می‌خواهند و هر شب خواب سقوط آن‌را می‌بینند.

مریم، دانش‌آموز صنف نهم در یکی از مکتب‌های شهرکابل بود که طالبان بر افغانستان مسلّط شدند و دروازه‌های مکتب‌ها را به‌روی دختران بالاتر از صنف ششم بستند. این گروه، نه‌تنها مکتب‏های دخترانه را بستند، بل دست زنان را از وظیفه و همه فعالیت‎های بیرون از خانه نیز کوتاه نمودند. با اعمال این محدویت‌ها بر زنان و دختران کشور، مریم نیز مانند هزاران دختر این سرزمین خانه‌نشین شد. او می‏گوید:« امتحان چهارنیم‌ماه را سپردی کرده بودم که طالبان به کابل رسیدند و دختران صنف‌های بالاتر از ششم را اجازه‌ی درس خواندن ندادند». مریم افزود: « اگر مکتب‌های دخترانه مسدود نمی‌شد، حالا در صنف دوازدهم درس می‏خواندم ». او می‎گوید که آرزو داشت تا در آینده با فراگیری دانش مدرن، یک رُبات‌ساز موفق باشد، اما نزدیک به سه‌سال است که این آرزویش معلق مانده و در هاله‌یی از ابهام قرار دارد. برخلاف مکتب‌ها، ‌دانشگاه‌ها و سایر نهادهای آموزشی اما، درب مدرسه‌ها و دارالعلوم‌های دینی به روی زنان و دختران باز بوده و قشر اناث در هر سنی‌که قرار دارند، می‌توانند به مدرسه‌های دینی بروند. آگاهان می‌گویند: بسته‌کردن دروازه‌های مکتب‌ها و دانشگاه‌ها به رخ دختران، تیشه به ریشه‌ی ترقی و توسعه‌ی یک‌جامعه و بازماندن درب مدرسه‌های دینی از سوی طالبان، گسترش تندروی و خشونت است.

مریم اما می‏گوید که از دروازهای باز مدرسه‌های دینی در راستای فراگیری دانش روز استفاده می‌کند. مثلا او می‌گوید که با صنفی‌هایش در مدرسه به‌جای مضامین دینی، درس‌های زبان انگلیسی را می‌خوانند. او تاکید کرد که درس‌های دینی را به قدر لازم در خانواده، مسجد و مکتب فرا گرفته و اکنون برای ترقی و پیش‌رفت خود و جامعه، علوم عصری را باید کسب نماید.

همچنین بخوانید: انفعال خطرناک‌تر از توطئه بیرونی است

سمیرا که خواهرخوانده‌ی و هم‌صنفی مریم است، می‌گوید: « کتاب انگلیسی را در میان کتاب های نصاب مدرسه، زیر چادر زده و با خود به مدرسه می‌برد.L

او بدون ذکر نام و نشان این مدرسه گفت: « مسوول مدرسه ما در دروازه‌ی ورودی این نهاد کسی را توظیف کرده است تا از آمدن طالبان به ما اطلاع دهد ». سمیرا افزود: « همین‌که نیرو‌های طالبان یا تیم‌های نظارتی به مدرسه‌ی مان می‌آیند، فورا کتاب‌های انگلیسی را پنهان و کتاب‌های نصاب مدرسه‌ها را روی دست و مصروف تلاوت آن می‌شویم ». آنان خاطرنشان کردند که این کار را برای پی‌گیری برنامه‌های زنده‌گی و حداقل نزدیک شدن به آرزوها و رویاهای شان انجام می‌دهند. می‌گویند: «باور کامل دارند که روزی این نظام مستبد سقوط کرده و رویاهای‌مان تحقق خواهد یافت.» این دختران دانش‌آموز گفته‌اند که هر لحظه سرنگونی نظام طالبان را می‌خواهند و هر شب خواب سقوط آن‌را می‌بینند.

مریم، سمیرا و هم‌صنفی‌های شان در مدرسه‌، انگلیسی می‌خوانند، اما اکثر ‌دختران درس‌های نصاب مدرسه را می‌خوانند و می‌خواهند حافظ و عالم دین شوند. برخی دخترانی هم هستند که می‌گویند درس‌های مدرسه آنان را در رسیدن به اهداف شان کمک‌ نمی‌کند و به سبب برقراری ارتباط با دوستان، رفع دلتنگی و افسرده‌گی از خانه بیرون می‌شوند. طالبان به طور مکرر خواست‌های جامعهٔ جهانی را مبنی بر از سرگیری مکتب‌های دختران نا دیده گرفته و می‌گویند: مواد درسی و محیط آموزشی با ارزش‌های افغانی و قوانین اسلامی مطابقت ندارد.

نوشته های مرتبط :