زبان مادری، نه فقط ابزار ارتباط، بلکه ظرف حافظه، فرهنگ، هویت و تجربههای جمعی است. هر زبان، جهانبینی ویژهای را با خود حمل میکند و فرهنگهای زبانی، تاریخِ زیستِ مردمی را بازتاب میدهند که با آن سخن گفتهاند و با آن میاندیشیدهاند. زبان فارسی در گسترهی فرهنگی افغانستان، صرفاً وسیلهای برای سخن نیست؛ «هویت» است. این زبان زبانِ شعر و عشق مولانا و حافظ، زبان ادب و فلسفهی خیام و سنایی، و زبان داستان و زندگی مردمان این سرزمین بوده است. روز جهانی زبان مادری فرصتی است تا به تجلیل و بازاندیشی درباره جایگاه زبان فارسی در افغانستان
