صائب تبریزی، از نامآورترین شاعران دوران صفوی، نقش مهمی در تحول شعر فارسی ایفا کرد و پلی میان سادگی زبانی و عمق معنایی در ادبیات کلاسیک تبدیل شد. او در روزگاری به شاعری پرداخت که شعر فارسی گرفتار تکرار و رکود شده بود، اما با نبوغ هنری و ذهن خلاق خود، جان تازهای به قالب غزل بخشید. صائب، با نام کامل میرزا محمدعلی صائب تبریزی، حدود سال ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان و به روایت دیگر در تبریز، چشم به جهان گشود. در جوانی، همچون بسیاری از شاعران آن دوره، راهی هندوستان شد و به دربار شاهجهان راه یافت.
