وقتی موشکهای ایرانی در آسمان اسراییل مانور میدهند، در گوشهای دیگری از جهان، اینجا در افغانستان، کاربران زیادی در شبکههای اجتماعی اظهار خوشحالی میکنند. فراتر از اظهار خوشحالی، تا هنوز چندین شاعر افغانستانی در وصف این موشکها شعر نیز سرودهاند. این خوشحالی و شادمانی از کجا میآید؟ آیا ما افغانستانیها ذاتاً خشونتطلبیم؟ به نظر میرسد مسأله فراتر از خشونتطلبی یا عدم خشونتطلبی باشد و ریشه آن را باید در تجربه تاریخی جهان اسلام جستوجو کرد. بخشی از این احساس به نوعی «حس عقبماندگی و تحقیر تاریخی» برمیگردد که در پی گسترش نفوذ و سلطه قدرتهای اروپایی در قرون اخیر
