مردمان «پارسیزبان» بیشتر به «زبانعربی» به دنیای الهی میروند، ایشان یک مشت دعاهای «عربی» را در دفترچه یادداشت خویش ثبت کردهاند که از معنای آنها بویی به مشام شان نمیرسد، اما آنها را طوطیوار زمزمه میکنند. در حقیقت ایشان به مانند انسان جنزده میمانند که سخنانی زیادی میگوید، اما خودش نمیداند. ایشان هیچ زمانی «خداوند بزرگ» را درست درک نمیکنند، در بحر نیایش او غرق نمیشوند؛ زیرا ایشان اصلا نمی دانند که چه میگویند. برای همین بود که بزرگانی کوشش کردند تا انسانها، «خداوند بزرگ» خود را به زبان خویش نیایش کنند. امام ابوحنیفه-درود بر ایشان- گفته بود: خواندن
