افشار

افشار؛ عدالت‌خواهی یا قبیله‌گرایی؟

۱۴۰۴/۱۱/۲۵ 10:06 بدون دیدگاه

سوزان نیمن، نویسنده‌ی کتاب “چپ ووک نیست”، در نقد سیاست‌های هویتی معاصر نکته‌ای تأمل‌برانگیز مطرح می‌کند. به باور او، روزگاری شعار جریان‌های پیشرو «همبستگی بین‌المللی» بود؛ یعنی دفاع از ستمدیده، صرف‌نظر از هویت تباری و جغرافیایی او. اما امروز، در بسیاری موارد، این نگاه جهان‌شمول جای خود را به نوعی قبیله‌گرایی داده است؛ جایی که به جای انسان بودنِ قربانی، تعلق قومی او معیار حساسیت و خشم ما می‌شود. همبستگی بین‌المللی یعنی اگر انسانی در خاورمیانه، آفریقا یا آمریکای لاتین زیر ستم است، احساس مسئولیت کنیم، بی‌آنکه بپرسیم از «کدام قبیله» است. اما قبیله‌گرایی یعنی عدالت را در چارچوب

افشار؛ حادثه‌ی که بزرگ‌نمایی و تحریف می‌شود

۱۴۰۴/۱۱/۲۲ 10:04 بدون دیدگاه

حادثه‌ی افشار از آن دست رویدادهایی است که نه می‌توان آن را از حافظه‌ی تاریخی افغانستان حذف کرد و نه می‌توان اجازه داد هر سال با روایتی یک‌سویه و سیاسی بازتولید شود. افشار زخمی واقعی بر پیکر کابلِ جنگ‌زده‌ی دهه‌ی هفتاد است؛ زخمی که قربانیان غیرنظامی داشت و وجدان جمعی را جریحه‌دار کرد. اما مسأله از جایی آغاز می‌شود که این زخم، به‌جای آن‌که با حقیقت، انصاف و مسئولیت‌پذیری تاریخی بررسی شود، به ابزاری برای منازعه‌ی سیاسی و هویتی بدل می‌گردد. در سال‌های اخیر، هر بار که سالروز افشار فرا می‌رسد، شاهد موجی از روایت‌های تکراری، هیجانی و گزینشی

افشار؛ در باب “ضرورت به رسمیت شناسی گناهان پدران” و چند نکته دیگر

۱۴۰۳/۱۱/۲۳ 14:55 بدون دیدگاه

۱ چند روزی است که بحث افشار در شبکه های اجتماعی دوباره داغ گردیده است. اینکه در تاریخ افغانستان جنایات بسیاری اتفاق افتاده است، تردیدی نیست. در اینکه عاملان این جنایات نیز اجنه و موجودات فرازمینی نبودند بلکه پدران ما بودند، نیز نباید شک کرد. اما آنچه من می خواهم بر آن تاکید کنم، ضرورت به رسمیت شناسی گناهان پدران است. در این‌که پدران و پدربزرگان ما، هر کدام به سهم خود، جنایت و خیانت کردند، تردیدی نیست؛ اما جای تاسف این است که نسل ما به جای به‌رسمیت‌شناسی گناهان پدران خود، به دنبال قدیس‌سازی از آن‌ها هستند.