در گذشته، نگاه غالب بر دوران مدرن بر پایه عقلانیت، پیشرفت و نظم استوار بود. این باور وجود داشت که با استفاده از علم و تفکر منطقی میتوان جهان را بهتر کرد. اما از نیمه دوم قرن بیستم، بهویژه با رشد فناوریهای ارتباطی، دیدگاههای تازهای شکل گرفت که نشان میداد وارد دورهای متفاوت شدهایم؛ دورهای که بسیاری آن را «پستمدرن» مینامند. در این دوره، مرز میان واقعیت و تصویر، انسان و ماشین، و حقیقت و روایت، کمکم تغییر کرده است. پستمدرنیسم بهجای تکیه بر یک حقیقت مطلق، بر این باور است که معناها نسبیاند و روایتهای مختلف میتوانند همزمان
