ملتونه یوازې د جغرافیې، ژبې او تاریخ له مخې نه پېژندل کېږي، بلکې د هغو ارزښتونو، باورونو او بېلګو له مخې هم پیژندل کېږي چې د هغوی جمعي وجدان جوړوي. قهرمانان د همدې وجدان ژوندي سمبولونه دي. هغوی ملتونو ته لوری، معنا او هویت وربخښي، او د سختو تاریخي پړاوونو په مهال د لارې څراغ ګرځي.
قهرمان هغه څوک دی چې شخصي ګټه د جمعي ارزښتونو قرباني کړي. ملتونه قهرمانانو ته ځکه اړتیا لري چې د وېرې، یأس او ګډوډۍ په وخت کې د باور سرچینه شي. کله چې ملت له ګواښ، جګړې یا فکري یرغل سره مخ وي، قهرمان د مقاومت، ثبات او نه تسلیمېدو نښه ګرځي. د داسې شخصیتونو یاد د خلکو په زړونو کې دا باور پیاوړی کوي چې لا هم د بدلون او ایستادګۍ امکان شته.
قهرمانان د ملي او امتمحوره هویت په جوړولو کې مهم رول لري. هغوی د تاریخ بېروحه پېښې په ژوندیو روایتونو بدلوي. د قهرمان ژوند، پرېکړې او قرباني د نسلونو ترمنځ د ارزښتونو د لېږد وسیله ګرځي. ځوان نسل د کتابي نصیحت پر ځای، د قهرمان په عملي سلوک کې د صداقت، شجاعت او مسئولیت معنا ویني.
د امت د قهرمان، حاجي قاسم سلیماني شخصیت هم په همدې چوکاټ کې ارزول کېدای شي. هغه د سیمې د ملتونو لپاره یوازې یو پوځي قومندان نه و، بلکې د مقاومت، وحدت او د مظلوم دفاع سمبول و. د هغه مبارزه د تروریزم پر وړاندې، د سیمې د امنیت د ساتنې لپاره وه او د ډېرو ملتونو لپاره یې د ناامنۍ او افراطیت پر وړاندې د ایستادګۍ احساس ژوندی کړ.
ملتونه قهرمانانو ته ځکه هم اړتیا لري چې قهرمانان ګډ دردونه په ګډ هدف بدلوي. هغوی خلک له فردي وېرو راباسي او د جمعي مسئولیت احساس پیاوړی کوي. کله چې د قهرمان نوم یادېږي، خلک یوازې یو فرد نه یادوي، بلکې یوه لاره، یو فکر او یو ارزښت ورسره تړلی وي.
همدارنګه، د قهرمانانو یاد د فرهنګي حافظې برخه ګرځي. د هغوی شهادت یا قرباني د ملت په تاریخ کې د عطف ټکی جوړوي. دا یادونه نه د تېر وخت لپاره ده، بلکې د راتلونکي لپاره پیغام لري: دا چې عزت، خپلواکي او عدالت پرته له قربانۍ نه ترلاسه کېږي.
په پای کې ویلای شو چې ملتونه قهرمانانو ته اړتیا لري، ځکه قهرمانان ملت ته ځان پېژندنه ورکوي، د بحران پر مهال یې ټینګوي او راتلونکي نسلونه د مسئولیت او ایثار پر لور رهبري کوي. د حاجي قاسم سلیماني د شهادت کلیزه یوازې د یو شخص یاد نه دی، بلکې د هغو ارزښتونو یاد دی چې ملتونه پرې ژوندی پاتې کېږي.
