طالبان و پنجشیر

دسته: تحلیل
نویسنده: تحریریه روایت
1402/01/03
1:01 ب.ظ
بازدید: 8

از روزی که طالبان باری دیگر در افغانستان به قدرت رسیده‌اند تا به امروز با پنجشیر و پنجشیریان به گونه‌ای برخورد کرده‌اند که یک نیروی اشغال‌گر وارد یک سرزمین متخاصم و بیگانه شده باشد.

وقتی طالبان می‌خواستند به پنجشیر لشکرکشی کنند، یکی از اعضای این گروه نوشته بود که با پنجشیریان باید طوری برخورد کرد که پیامبر با بنی‌قریظه کرده بود.

طالبان پس از ورود به پنجشیر هر از گاهی به سر مقبره‌ی شهید احمدشاه مسعود قهرمان ملی کشور رقص و اتن راه انداخته و با اشتراک‌گذاری آن در شبکه‌های اجتماعی احساسات میلیون‌ها هوادار وی را جریحه‌دار ساخته‌اند.

گزارش‌هایی که از پنجشیر می‌رسد نشان می‌دهد که طالبان مکاتب آن ولایت را نیز به پایگاه نظامی تبدیل کرده و این باعث گردیده است که هزارها دانش‌آموز از درس و تعلیم محروم شوند.

در تازه‌ترین مورد ویدیویی نیز از شهر قندهار منتشر شده است که نشان می‌دهد که شماری از طالبان در حال رقص و اتن، سرودی را می‌خوانند که محتوایش این است که پرچم سفید (پرچم طالبان) پرچم پشتون‌ها است و آن را در پنجشیر هم آویزان می‌کنیم.

برخورد طالبان با پنجشیر و پنجشیریان چیزی را که نشان می‌دهد این است که طالبان خود را یک نیروی قبیله‌ای می‌دانند که در یک جنگِ مغلوبه پنجشیر را که متعلق به قبیله‌ی خصم است تصرف کرده‌اند و به همین دلیل حق دارند رجزخوانی کنند.

پنجشیر یکی از سرزمین‌های با افتخار افغانستان است که سنگر تسخیرناپذیر جهاد در برابر اتحاد جماهیر شوروی بود. برخوردی را که طالبان با پنجشیر می‌‎کنند متاسفانه یادآور هجوم قبایل منگلی در شمالی در هنگام سلطنت نادر غدار است. وقتی قبایلِ منگلی پس از سرنگونی حکومت امیر حبیب‌الله کلکانی به شمالی هجوم آوردند، خانه‌های مردم را ویران کردند، زمین‌های شان را غصب و به مال و ناموس آن‌ها تجاوز نمودند. من چند سال قبل در مسجدی در شمالی شاهد وضعیتی بودم که مرد مسنی وقتی خاطرات آن روزها را یادآوری می‌کرد، نمی‌توانست جلو اشک خود را بگیرد. آری هنوز زخم‌های مردم شمالی التیام نیافته و جنایاتِ قبایل منگلی فراموش نشده است که طالبان دارند شبیه آن جنایات را در پنجشیر مرتکب می‌شوند.

همچنین بخوانید: جمع‌آوری اجباری اطلاعات خانواده‌ها در کابل؛ فورم خانه‌پری نشود آب و‌ برق قطع می‌شود

افغانستان جامعه‌ی کوتاه مدت است و در صدسال پسین شاهد فروپاشی بیش‌تر از ۸ نظام سیاسی بوده است. معنای دیگر این سخن این است که هیچ حکومتی در افغانستان نمی‌تواند سالیان زیادی حکومت کند، اما درد و رنج‌ها و زخم‌هایی را که از خود به جا می‌گذارد، به زودی فراموش نمی‌شوند. به همین خاطر من فکر می‌کنم یکی از مهم‌ترین اشتباهاتِ طالبان این است که به جای التیام‌بخشی به دردهای گذشته، متاسفانه دارند نفرت‌ها و بی‌اعتمادی‌های جدیدی خلق می‌کنند و این برای آینده‌ی افغانستان خیلی خطرناک است.

نوشته های مرتبط :