از روزی که به ایران آمدهام، هر از گاهی با شماری از دوستان سری میزنم به اماکن تاریخی و مزارات معروف خراسان رضوی. دو شهری که بارها رفتهام، توس و نیشابور است. هر باری که دوستی از افغانستان میآید و از من میخواهد که ایشان را به سیاحت ببرم، یا او را توس میبرم و یا هم به نیشابور. باری یکی از دوستان به شوخی گفت: «برادر، اینجا نیامدهایم که قبرپالی کنیم، ما را به یگان مکان تفریحی و سیاحتی ببر که لذت ببریم.» حق با او بود، اما با این همه من نمیتوانم از توس دل بکنم و
