سایه‌ی سنگین بی‌تدبیری در میدانِ نبرد و سیاست

دسته: تحلیل
نویسنده: معین اسلام‌پور
1404/07/26
11:56 ق.ظ
بازدید: 14

پایگاه خبری تحلیلی روایت : کارل فون کلوزویتس می‌گویید” جنگ ادامه‌ی سیاست است” جنگ و سیاست دو مولفه‌ی جدانا پذیر و به‌شدت با هم گره خورده استند؛ از این‌رو هر اتفاقی در حوزه‌ی نظامی و جنگ رخ می‌دهد بی‌تأثیر از رویکرد سیاسی نیست؛آن‌چه مهم و قابل تأمل است. عمل‌کرد نظامیان است که چه‌قدر می‌توانند گردنِ سیاسیون را در میدانِ جنگ و محاربه بلند نگه‌دارند؛ بر بنیاد توصیه‌های سان‌تزو” وقتی فرماندهان از تصمیم‌گیری عاجز باشند دولت‌ها از ایستادگی در برابر دشمن ناتوان می‌شوند”.برخلافِ ما در هر دو حوزه “سیاست- جنگ” دچار چالش‌ها و پارادوکس عمل‌کردی- رفتاری، فراوان بوده‌ایم/ استیم. به‌سخنِ بومی” چیزی گندم تَر و چیزی آسیاب کند” است. تجاربِ تاریخی نشان داده است که سیاسیون و نظامیان آگاه و نخبه، اگر در میدانِ “سیاست- جنگ” شکست خورده‌اند، دوباره در پی تلافی شکستِ خویش شده‌اند‌ و اشتباهاتِ خودرا آنی جبران کرده‌اند؛

کارل فون کلوزویتس می‌گویید” جنگ ادامه‌ی سیاست است” جنگ و سیاست دو مولفه‌ی جدانا پذیر و به‌شدت با هم گره خورده استند؛ از این‌رو هر اتفاقی در حوزه‌ی نظامی و جنگ رخ می‌دهد بی‌تأثیر از رویکرد سیاسی نیست؛

آن‌چه مهم و قابل تأمل است. عمل‌کرد نظامیان است که چه‌قدر می‌توانند گردنِ سیاسیون را در میدانِ جنگ و محاربه بلند نگه‌دارند؛ بر بنیاد توصیه‌های سان‌تزو” وقتی فرماندهان از تصمیم‌گیری عاجز باشند دولت‌ها از ایستادگی در برابر دشمن ناتوان می‌شوند”.

برخلافِ ما در هر دو حوزه “سیاست- جنگ” دچار چالش‌ها و پارادوکس عمل‌کردی- رفتاری، فراوان بوده‌ایم/ استیم. به‌سخنِ بومی” چیزی گندم تَر و چیزی آسیاب کند” است. تجاربِ تاریخی نشان داده است که سیاسیون و نظامیان آگاه و نخبه، اگر در میدانِ “سیاست- جنگ” شکست خورده‌اند، دوباره در پی تلافی شکستِ خویش شده‌اند‌ و اشتباهاتِ خودرا آنی جبران کرده‌اند؛

به‌نظر می‌رسید سیاسیون- نظامیان، آواره و مهاجر پسا سقوط و شکست تاریخی(۲۰۲۱) باتوجه به‌خبط و خطاهای سیاسی- نظامی خویش، حتماً متوجه لغزش‌ها و اشتباهاتِ استراتژیک خود در این مدت شده‌اند؛ از گذشته‌ درس گرفته‌اند؛ برخلافِ نظامیان- سیاسیون حوزه‌ی ما، نه‌تنها هیچ‌گونه درس و عبرت نگرفته‌اند و شکست خودرا جبران نکرده‌اند؛ بل نشان داده‌اند یک‌مشت بادآوره، وِل و مفت تشریف داشته‌اند که در نتیجه‌ی جانفشانی و مبارزاتی استاد ربانی – مسعود شهید، در عرصه‌های سیاسی- نظامی به‌گونه‌ی تصادفی، قهرمان روزگار بوده‌اند؛ یا در نتیجه‌ی بازهای سیاسی- استخباراتی، معاملاتِ ننگین به‌سانِ کفِ رود بالا آمده‌اند، سال‌ها ظاهراً به‌نیابت از مردم ما تصمیم گرفته‌اند، اما تصامیم و بازی بسیار بد و بی‌رویه گرفته‌اند؛ که منجر به‌تحقیر تاریخی، مهاجرت و آواره‌گی و اسارت مردم شد؛

خوش‌بختانه رهبران پوشالی و ناکاره‌ی ما به‌دلیلِ ضعف و ناتوانی از هر دو میدان” سیاست- جنگ” به‌گونه‌ای افتضاح آمیز حذف و به‌حاشیه رفته‌اند. حضورشان در حوزه‌های سیاسی- نظامی نمادین و سمبولیک و ابزاری برای تحقق و اجرای پروژه‌ها و تطبیق آجندای قومی دیگران بود؛ آن‌ها اصلاً هیچ تدبیر و تدابیری پیش‌گیرانه و پیش دستانه‌ی نسبت به‌آینده‌ی هویت و تاریخ خویش و عمل‌کرد دشمن نداشته‌اند؛ حتا این جماعت خنگ و خر ذره‌ی درک و شعور سیاسی نداشته‌اند که نبضِ بازی و رویکردهای خصمانه‌ی پیدا و پنهان دشمن را تحلیل و تجزیه نمایند؛ آن عده از روشن‌فکران و تحلیل‌گرانی‌که ماهیت و برنامه‌ی دشمن را از دور و نزدیک برای آنان تفهیم و بازتاب می‌داده‌اند یک‌درصد به‌گفته و هشدارهای پیوسته‌ی آنان همانند دکتر پدرام و برخی از سیاسیون بیرون از هرمِ قدرت، توجه و تأمل نکرده‌اند؛ این‌ها در مرکبِ جهل و جنونِ ناآگاهی سوار بوده‌اند؛ فکر می‌نموده‌اند، خود افلاطون و عقل‌کل حوزه‌ی سیاست و میدان نبرد استند؛

موفقیت و پیروزی را در هر دو زمینه” جنگ- سیاست”، تدبیرِ سیاسی و خلاقیت تأکتیکی/ نظامی تعیین می‌کند، چهار سال عملاً تجربه و دیده شد، رهبر نماهایی ما، هیچ‌گونه خرد و فهمِ سیاسی، ‌تدبیر و خلاقیتِ در میدان جنگ و سیاست نداشته/ ندارند؛ شوک سقوطِ تحقیر آمیز تاریخی و بی‌پیشنه، این جماعت را ذره‌ی تکان نداده است؛ حتا هنوز برخی آنان لجاجت و حماقتِ گذشته‌ی سیاه و ننگین خویش را تکرار می‌نمایند. با این وضع و تداوم این روال ما، هم‌چنان شاهدِ تکرارِ تحقیر تاریخی خواهیم بود.

همین اکنون جوی تنش آلود نظامی- سیاسی میانِ پاکستان و طالبان، یک‌فرصتِ طلایی براندازنه، برای پایان بخشیدن به‌سلطه‌ای شوم و اشغال‌گرانه‌ی رژیم خودکامه‌ای طالبانی است. اما متسفانه احساس می‌کنم، رویکردِ اکثریتِ رهبران سیاسی- نظامی منفعلانه است.

آن گونه‌ای‌که مشاهده می‌شود، برخی‌ها به‌جای این‌که از فضای موجود به‌سودِ خود و مردم اسیر و در بند بهره‌کشی کنند در خط و سنگر مخالفت با پاکستانی‌ها قرار دارند؛ اگر رهبران “نظامی- سیاسی” از این رویداد پیش آمده استفاده نکنند، باید کفن و تابوت خودرا خود بخرند و در خلوتِ مهاجرت، برای همیشه ذلیلانه دفن و گم و گور شوند. تا ما بیش‌تر از این ناظر گند و بوی آنان نباشیم.

نوشته های مرتبط :