از برچسب‌زنی تا انتخابِ تاجیکان

دسته: تحلیل
نویسنده: عبدالشهید ثاقب
1403/01/15
2:41 ب.ظ
بازدید: 36

پایگاه خبری تحلیلی روایت : در هجمه‌‎ی سنگینی تبلیغاتی که در این روزها علیه تاجیکان وجود دارد، من نیز رد پای برچسب‌زنی را می‌بینم. ظاهرا به نظر می‌رسد که این مثلث در تبانی با همدیگر تلاش دارند که تاجیکان را به سوی داعش‌شدن سوق بدهند. اما من به عنوان یک عضو جامعه‌ی تاجیک می‌توانم به صراحت بگویم انتخاب خود تاجیکان، مقاومت دموکراتیک علیه طالبان است. مساله‌ی تاجیکان افغانستان، آزادی، برابری و برادری است. این قوم برای تاسیس یک افغانستان آزاد مردم‌سالار مبارزه می‌کنند. سرزمینی که در آن همه‌ی اقوام کشور در کنارهم برادروار زندگی کنند و در آن تبعیض و تعصب و افراطی‌گری نباشد و دخترانش حق آموزش و کار را داشته باشند. تمام جبهه‌های آزادی‌خواهی که امروزه علیه طالبان فعال‌اند، برخاسته از میان تاجیکان‌اند. تقابل تاجیکان با طالبان، تقابل مدنیت با بدویت است. این قوم برای مدنیت در افغانستان مبارزه می‌کند. این است انتخاب تاجیکان.

پس از بازگشت طالبان به افغانستان، مثلثی تلاش دارند تاجیکان را به سوی داعش‌شدن سوق بدهند. این مثلث عبارت از داعش، طالب و آمریکا است.

شاید بپرسید از چه طریقی؟

من می‌گویم از راه «برچسب‌زنی». در ماه‌های اخیر، همه‌ی ما شاهدیم که از داعش و طالب شروع تا نهادهای تحقیقاتی ایالات متحده، همه تلاش دارند که تاجیکان را با داعش پیوند بدهند.

داعش، عامل حمله‌ی انتحاری در قندهار را که یک ازبکستانی بود، تاجیک معرفی کرد. طالب هم از میان تمام داعشی‌هایی که زندانی‌اند، فقط چهره‌ی تاجیک‌تبارهای آنان را رسانه‌ای می‌سازد. نهادهای تحقیقاتی آمریکا نیز پیهم هشدار می‌دهند که داعش در صدد سربازگیری از میان تاجیکان افغانستان و تاجیکستان است.

در این‌که در جامعه‌ی تاجیک تعداد افراد افراطی وجود دارد تردیدی نیست، اما این همه هجمه‌ی تبلیغاتی سنگینی که توسط این مثلث علیه تاجیکان آغاز گردیده است، مشکوک به نظر می‌رسد و چیزی جز «برچسپ‌زنی» نیست.

برچسپ‌زنی، یکی از نظریه‌های معروف در علوم اجتماعی است که توسط جامعه‌شناسان در دهه ۶۰ میلادی توسعه یافت.

یکی از دل‌مشغولی‌های نظریه برچسپ‌زنی این است که نشان بدهد چگونه هویت و رفتار و جوامع ممکن است توسط واژگانی که برای توصیف یا طبقه‌بندی آنان استفاده می‌گردد، تحت تاثیر قرار بگیرد.

یا به تعبیر دیگر: شما یک‌سری کلیشه‌ها را در باره‌ی اعضای یک جامعه به کار می‌برید، سپس آن جامعه همان نقش را پذیرفته و تصاویری را که در باره‌ی آن‌ها خلق کرده‌اید، به واقعیت مبدل می‌گردد.

به عنوان مثال کلود استیل در آزمایشی که در بارة دانش‌آموزان آمریکایی انجام داده است عملا نشان داده است که کلیشه‌ها چه اندازه در هویت‌یابی نقش دارند. کلود استیل می‌گوید “در کلاسی مرکب از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار و آمریکایی‌ها سفیدپوست به دانش‌آموزان گفته شد که قرار است آزمونی در بارة توانایی‌های فکری انجام شود. در این آزمون سیاه‌پوستان عملکرد بدی داشتند. در حالی که وقتی از قبل دقیقا گفته نشده بود که قرار است آزمونی در بارة توانایی‌های فکری انجام شود، عملکرد سیاه‌پوستان بدتر نبود.” نتیجه ای که از این

همچنین بخوانید: وزارت خارجه ایران: توافق شده که طالبان در زمینه حقابه گام‌های جدید بردارند

آزمون گرفته می‌شود این است که کلیشه‌ای که دیگران در بارة سیاه‌پوستان ساخته بودند روی ذهنیت آن‌ها تاثیر کرده و باعث گردیده است که در آزمون عملکرد بدتری داشته باشند.

در هجمه‌‎ی سنگینی تبلیغاتی که در این روزها علیه تاجیکان وجود دارد، من نیز رد پای برچسب‌زنی را می‌بینم. ظاهرا به نظر می‌رسد که این مثلث در تبانی با همدیگر تلاش دارند که تاجیکان را به سوی داعش‌شدن سوق بدهند. اما من به عنوان یک عضو جامعه‌ی تاجیک می‌توانم به صراحت بگویم انتخاب خود تاجیکان، مقاومت دموکراتیک علیه طالبان است. مساله‌ی تاجیکان افغانستان، آزادی، برابری و برادری است. این قوم برای تاسیس یک افغانستان آزاد مردم‌سالار مبارزه می‌کنند. سرزمینی که در آن همه‌ی اقوام کشور در کنارهم برادروار زندگی کنند و در آن تبعیض و تعصب و افراطی‌گری نباشد و دخترانش حق آموزش و کار را داشته باشند. تمام جبهه‌های آزادی‌خواهی که امروزه علیه طالبان فعال‌اند، برخاسته از میان تاجیکان‌اند. تقابل تاجیکان با طالبان، تقابل مدنیت با بدویت است. این قوم برای مدنیت در افغانستان مبارزه می‌کند. این است انتخاب تاجیکان.

آنچه را که طالب و داعش و آمریکا می‌گوید، برچسب‌زنی است. این برچسب‌ها به تاجیکان نمی‌چسپند.

نوشته های مرتبط :