علّامه محمدسلیم طغرا (۱۲۷۲-۱۳۵۱ش.) که به گفتهی استاد واصف باختری غزالی دوران خود بود، زادهی خطهی مینویی و طربخیز راغ بدخشان است. همان «راگای» که «اوستا»ی آشو زردشت از آن در شمار شانزدهقطعه سرزمینهای آریانا ویجه نام برده است، و روزگاری جغرافیای مستقل و گهوارهی زایش «کوشانیان» و «یفتلیان» بوده و «ریمانش» گهوارهی پرورش خسرو انوشیروان عادل و «یاوان» آخرین مرکز فرمانروایی حکام محلی راغ دانسته میشود. علامه طغرا تکسوار وادیهای خرد و اندیشه کسی است که خون نافش در خاک پر تپش سهبرگه و علفزار راغ ریخته است، و سوگمندانه کسی را در طلسم سکوت تاریخهای مصلحتی به
