افغانستان آفلاین؛ بازگشت به روزگاری که برای یک تماس باید به پاکستان می‌رفتیم

دسته: تحلیل
نویسنده: عبدالشهید ثاقب
1404/07/08
12:42 ب.ظ
بازدید: 21

پایگاه خبری تحلیلی روایت : در سال ۲۰۰۲ میلادی بود که در افغانستان نخستین شرکت مخابراتی افغانستان، «افغان بیسیم»، افتتاح شد و مردم این کشور برای نخستین بار طعم وصل‌شدن به جهان را چشیدند. در مراسم افتتاح، حامد کرزی، رئیس‌جمهور وقت، در حضور رسانه‌ها با استفاده از سیم‌کارت افغان بیسیم با یکی از خویشاوندانش در پاکستان تماس گرفت و سپس به مردم تبریک گفت: افغانستان دیگر نیازی ندارد برای برقراری تماس با اقارب و دوستانشان به پاکستان سفر کند.از آن روز دو دهه گذشت. شرکت‌های مخابراتی دیگر تأسیس شدند و اینترنت وارد زندگی مردم افغانستان شد. در این مدت، افغان‌ها از طریق فضای مجازی نه‌تنها با جهان در ارتباط بودند، بلکه زندگی روزمره‌شان به اینترنت گره خورده بود:

در سال ۲۰۰۲ میلادی بود که در افغانستان نخستین شرکت مخابراتی افغانستان، «افغان بیسیم»، افتتاح شد و مردم این کشور برای نخستین بار طعم وصل‌شدن به جهان را چشیدند. در مراسم افتتاح، حامد کرزی، رئیس‌جمهور وقت، در حضور رسانه‌ها با استفاده از سیم‌کارت افغان بیسیم با یکی از خویشاوندانش در پاکستان تماس گرفت و سپس به مردم تبریک گفت: افغانستان دیگر نیازی ندارد برای برقراری تماس با اقارب و دوستانشان به پاکستان سفر کند.

از آن روز دو دهه گذشت. شرکت‌های مخابراتی دیگر تأسیس شدند و اینترنت وارد زندگی مردم افغانستان شد. در این مدت، افغان‌ها از طریق فضای مجازی نه‌تنها با جهان در ارتباط بودند، بلکه زندگی روزمره‌شان به اینترنت گره خورده بود:

برخی در این فضا به کنشگری سیاسی پرداختند،

شماری تجارت‌های آنلاین راه انداختند،

عده‌ای با ایجاد کانال‌های یوتیوب کسب درآمد کردند،

و پس از بسته شدن مکاتب دخترانه، کلاس‌های آموزشی برای دختران در فضای آنلاین برگزار شد.

به‌بیان دیگر، اینترنت در دو دهه اخیر بخشی جدایی‌ناپذیر از حیات اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مردم افغانستان بود.

اما دیروز طالبان با صدور دستور قطع سراسری اینترنت، افغانستان را یکباره «آفلاین» کردند. امروز مردم دوباره به عصری برگشته‌اند که برای برقراری یک تماس ساده با اقارب‌شان در بیرون، ناگزیر باید به پاکستان یا کشورهای همسایه سفر کنند.

افغانستان زیر سلطه طالبان به قول زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، «در اعماق تاریکی» فرو می‌رود: مکاتب دخترانه بسته‌اند، آزادی بیان نابود شده، اینترنت قطع است و حکومتی مذهبی با دخالت در تمامی امور خصوصی مردم بر کشور حاکم شده است. در کنار این، هزاران مدرسه دینی جهادی ایجاد شده تا نسل آینده به‌جای علم، در مسیر افراطیت و ترور تربیت شود.

بدتر از همه آنکه جهان افغانستان را فراموش کرده است؛ هیچ‌کس به فریاد مظلومیت این ملت گوش نمی‌دهد. اما این وضعیت دوام نخواهد آورد. دیر یا زود انفجاری اجتماعی رخ خواهد داد؛ انفجاری که دودش تنها چشم مردم افغانستان را کور نخواهد کرد، بلکه دامان جهانیان را نیز خواهد گرفت.

نوشته های مرتبط :