سایه تاریک ناپدیدسازی اجباری بر افغانستان

دسته: تحلیل
نویسنده: احمد فرزاد
1403/06/10
12:10 ب.ظ
بازدید: 9

پایگاه خبری تحلیلی روایت : ۳۰ اگست هر سال به عنوان روز جهانی ناپدیدشدگان اجباری، در بسیاری از کشورها گرامی‌داشت می‌شود. این روز فرصتی است برای تأکید بر ضرورت پایان دادن به مصونیت‌هایی که این جنایات را امکان‌پذیر کرده‌اند و یادآوری درد و رنجی است که هزاران خانواده در طول دهه‌ها با آن مواجه بوده‌اند. این جنایت، که یکی از تاریک‌‌ترین بخش‌های نقض حقوق بشر است، در بسیاری از کشورهای جهان، از جمله افغانستان، به‌صورت گسترده‌ای رخ داده و همچنان ادامه دارد.

۳۰ اگست هر سال به عنوان روز جهانی ناپدیدشدگان اجباری، در بسیاری از کشورها گرامی‌داشت می‌شود. این روز فرصتی است برای تأکید بر ضرورت پایان دادن به مصونیت‌هایی که این جنایات را امکان‌پذیر کرده‌اند و یادآوری درد و رنجی است که هزاران خانواده در طول دهه‌ها با آن مواجه بوده‌اند. این جنایت، که یکی از تاریک‌‌ترین بخش‌های نقض حقوق بشر است، در بسیاری از کشورهای جهان، از جمله افغانستان، به‌صورت گسترده‌ای رخ داده و همچنان ادامه دارد.

افغانستان یکی از کشورهایی است که تاریخ آن با ناپدیدسازی‌های اجباری گره خورده‌است. این پدیده، که در این کشور به ابزار دائمی‌برای سرکوب و کنترل مخالفان سیاسی، اجتماعی، و حتی فرهنگی تبدیل شده، دهه‌هاست به عنوان یکی از تلخ‌‌ترین جنایات حقوق بشری در این سرزمین جریان دارد. ناپدیدسازی اجباری در افغانستان نه تنها میراثی از دهه‌های گذشته‌است، بلکه در حال حاضر نیز تحت حاکمیت گروه طالبان به شدت ادامه دارد. آخرین گزارش دیدبان حقوق بشر، که به مناسبت روز جهانی ناپدیدشدگان اجباری منتشر شده، نشان می‌دهد که افغانستان یکی از بالا‌ترین آمارهای ناپدیدشدگان اجباری در جهان را دارد، و این واقعیت نشانگر عمق بحران حقوق بشر در کشور است.

به صورت عموم، ناپدیدسازی اجباری در افغانستان به سال‌های ۱۹۷۰ بازمی‌گردد، زمانی که این روش به طور گسترده توسط دولت‌ها و گروه‌های شبه‌نظامی به کار گرفته شد. از آن زمان تاکنون، ده‌ها هزار نفر در این کشور پس از بازداشت توسط نیروهای دولتی یا گروه‌های شبه‌نظامی ناپدید شده‌اند، و سرنوشت بسیاری از این افراد همچنان در ابهام باقی مانده‌است. این ناپدیدشدگان شامل افراد مختلفی از قبیل فعالان سیاسی، نظامیان، دانشجویان، و حتی شهروندان عادی بوده‌اند که به دلایل مختلف هدف این جنایت قرار گرفته‌اند.
طالبان، به عنوان یکی از بازیگران اصلی در صحنه سیاسی افغانستان در چهار دهه گذشته، به طور مداوم از ناپدیدسازی اجباری به عنوان ابزاری برای ایجاد وحشت و کنترل مخالفان استفاده کرده‌است.

همچنین بخوانید: تصویر دردناک از یک جنرال نظام گذشته که در امریکا نگهبانی می کند

این گروه پس از بازگشت دوباره شان به قدرت در سال ۲۰۲۱، اقدامات سرکوبگرانه خود را تشدید کرده و بسیاری از نظامیان، مقاومتگران، و معترضان را به زور ناپدید کرده‌است. این ناپدیدسازی‌ها نه تنها به منظور حذف فیزیکی مخالفان صورت می‌گیرد، بلکه هدف از آن ایجاد ترس و تضعیف اراده مقاومت در جامعه است. این اقدامات در واقع بخشی از یک استراتژی بزرگتر برای تثبیت قدرت و جلوگیری از هرگونه چالشی علیه حاکمیت طالبان است.
یکی از نکات کلیدی در گزارش دیدبان حقوق بشر، عدم پاسخگویی نیروهای دخیل در ناپدیدسازی‌های اجباری است. این گزارش تأکید می‌کند که تا زمانی که سرنوشت افراد ناپدیدشده مشخص نشود و عدالت در مورد این جنایات اجرا نگردد، این جنایت همچنان ادامه خواهد داشت. متأسفانه، تاکنون هیچ نهادی که در این ناپدیدسازی‌ها دخیل بوده، مسئولیت آن را نپذیرفته‌است. این عدم پاسخگویی، مصونیتی دیرینه را نشان می‌دهد که در افغانستان وجود داشته و همچنان پابرجاست.

بر اساس این گزارش، طالبان نیز بدون هیچ‌گونه مسئولیت‌پذیری، به سرکوب و ناپدیدسازی مخالفان خود ادامه می‌دهد. این گروه، که اکنون قدرت را در افغانستان در دست دارد، همچنان از ناپدیدسازی اجباری به عنوان ابزاری برای کنترل جامعه و خاموش کردن هرگونه مخالفت استفاده می‌کند. این امر نه تنها نقض آشکار حقوق بشر است، بلکه نشان‌دهنده شکست جامعه بین‌المللی در مواجهه با این جنایات و تلاش برای پایان دادن به آنهاست.

در نهایت، ناپدیدسازی اجباری در افغانستان یکی از تاریک‌‌ترین جنایات حقوق بشری است که همچنان سایه‌ای سیاه بر تاریخ و حال کشور افکنده است. این پدیده نه تنها ابزاری برای سرکوب و کنترل بوده، بلکه زخم‌هایی عمیق بر پیکر جامعه افغانستان وارد کرده‌است. روز جهانی ناپدیدشدگان اجباری فرصتی است تا یاد قربانیان و خانواده‌هایی را گرامی بداریم که همچنان در انتظار عدالت و پاسخگویی هستند.

همچنین بخوانید: امریکا: طالبان از رسمیت بین‌المللی بسیار دورند

نوشته های مرتبط :