ادبیات یکی از ارزش ترین دستاوردهای بشریست. ادبیات نه تنها وسیلهای برای انتقال افکار و تجربیات انسانهاست. بلکه آیینه تمام نمای میباشد که فرهنگ، تاریخ و هویت یک ملت را بازتاب میدهد. از طریق آثار و نوشته های ادبی، نسلهای مختلف با اندیشه، آرمان و زندگی گذشتگان آشنا میشوند و از آن درس میگیرند.
با این حال جامعه و مردم که به زبانو ادبیات، شاعر و فرهنگی اش ارج نمیگذارد، جامعهی محکوم به توحش معنوی میباشد که پایه های ثبات و ارزش های فرهنگی و ادبی اش را ضمن اینکه به خطر میاندازد، تضعیف و متزلزل میسازد.
ادبیات و ارزش های تمدنی و فرهنگی که از طریق متون اعم از نظم و نثر به ما رسیده است مارا به گذشته های دور میبرد و پیوند میدهد و به ما از گذشتهی باشکوه گرفته تا فراز و نشیب های فراوانی که این مسیر آگاهی و دانایی پیموده است آشنا میسازد.
ممکن بسیاری ها هنوز ادبیات و ارزش های هویتی دیگران برای شان ارزشی نداشته باشد و حرمتی قایل نشوند؛ و درپی حذف آن آستین برزده باشند، ولی اینکار خلاف ارزش های انسانی میباشد که ارزشها و افتخارات خود را برجسته و از دیگران را له و نابود نماییم در حالیکه باید اجازه دهیم تا زبانها باهم گفتوگو نمایند و واژه های جدید تولید نمایند.
بنا براینبه دشمنان زبان و ادبیات باید فهماند که شعر و ادبیات تصادفی بوجود نمیآیند و یا اینکه شما به این فکر و گمان باشید که زاییده طبیعت اند، نخیر!
ادبیات و فرهنگ زادهی آفرینش انساناند و این انسانهاست که با تلاش و پشتکار شان میتوانند روشنگری کنند و واژه و تمدن بیافرینند. باور کنید جامعه و مردم که ادبیات مکتوب ندارد قطعا با مردمان که مهمترین و خوبترین ابزار شان کلمات و متون ادبی تکامل یافته و کامل میباشند قابل مقایسه نمیباشند.
دنیای بدون شعر و ادبیات و سازندگی؛ دنیای بی تمدن و دنیای مرده است. به باور من هیچگاهی زبان و هویت دیگران را نمیتوانیم با نادیده گرفتن ریشه کن و نابود بسازیم، شاید بتوانیم از بنرها و تابلو ها دور و نابود سازیم ولی فکر و ذهن مردم را نمی شود نابود کرد. بنا ادبیات یک ارزش است. به قول ژان پل سارتر نویسنده ی فرانسوی:
“ادبیاتفریادیبرسرِقدرتاست” و یا به قول شهرنوشپارسیپور: “ادبیات رساندن حقایق وفریاد عدالت است.”
پس جامعه و مردم که به شاعر و ادیب و فرهنگی اش ارزش قایل نمیشوند و حرمت نمی گذارند بدون شک بخشی از ضعف در ارزشهای هویتی یک جامعه و ملت وارد میکنند که زیانها و آسیب های فراوانی در بخش ادب و فرهنگ اش وارد خواهد شد که در آینده جبران آن سخت و ناممکن خواهد بود.
ادبیات نقش مهمی در تربیت اخلاقی و اجتماعی انسان دارد. داستانها، شعرها و نمایشنامهها به ما میآموزند که چگونه با دیگران همدلی کنیم، مسائل زندگی را بهتر درک نماییم و از اشتباهات گذشته درس بگیریم. بیتوجهی به ادبیات، در واقع بیتوجهی به رشد فکری و فرهنگی جامعه است.
بنابراین، لازم است که همه ما به ادبیات ارج نهیم، آثار نویسندگان و شاعران را مطالعه کنیم و این گنجینه ارزشمند را به نسلهای آینده منتقل سازیم. جامعهای که به ادبیات اهمیت میدهد، جامعهای آگاهتر، خلاقتر و انسانیتر خواهد بود. و این رسالت امروز در اوج بیمهری به تمدن و هویت مردم ما بر دوش نسل جوان نهفته است و آرزو دارم این رسالت را باقوت پاس بداریم و در راستای تحقق ارزشهای مردم مان بکوشیم.
