مقاومت مردم افغانستان، ادامه‌ پیام جاودان عاشوراست

دسته: تحلیل
نویسنده: ایمل مرزایی
1404/04/14
4:33 ب.ظ
بازدید: 11

پایگاه خبری تحلیلی روایت : مقاومت، یعنی ایستادگی در برابر ظلم، استبداد، حق‌کشی، برتری‌طلبی، تعصب، جهل، و نابرابری. این ایستادگی، تنها به مفهوم فیزیکی آن خلاصه نمی‌شود؛ بلکه مفهومی چندلایه و عمیق دارد. گاه همین‌که پیام آزادی و عدالت را به نسل حاضر و نسل‌های آینده برسانی، خود پیروزی بزرگی‌ست؛ حتی اگر دشمن بر همه منابع و امکانات سلطه داشته باشد و مقاومت تنها، بی‌امکان و در ظاهر شکست‌خورده باشد، اما با اراده‌ای آهنین و توکل بر خدا همراه باشد.پس از چند دهه، جهان اسلام به‌تدریج به سمت استبداد، سلطه‌ی موروثی، تفکر پدرسالارانه، و دوری از اصول حقیقی اسلام گرایش یافت. در چنین شرایطی، ایستادگی در برابر ظلم، ضرورت زمان بود. این همان لحظه‌ای بود که نوه‌ پیامبر عظیم‌الشأن اسلام (ص)، امام حسین (ع)، با یاران اندکش (۷۲ نفر) در برابر حکومت جابر و ارتشی چند صد هزار نفری با تجهیزات کامل ایستاد. گرچه از دید ظاهری شانسی برای پیروزی نداشت، اما انتخاب مرگ با عزت بر زندگی با ذلت، بزرگ‌ترین پیام و پیروزی تاریخ بشریت شد؛ پیامی که به روشنی اثبات کرد مقاومت حقیقی، مرز میان تسلیم و سربلندی‌ست.

مقاومت، یعنی ایستادگی در برابر ظلم، استبداد، حق‌کشی، برتری‌طلبی، تعصب، جهل، و نابرابری. این ایستادگی، تنها به مفهوم فیزیکی آن خلاصه نمی‌شود؛ بلکه مفهومی چندلایه و عمیق دارد. گاه همین‌که پیام آزادی و عدالت را به نسل حاضر و نسل‌های آینده برسانی، خود پیروزی بزرگی‌ست؛ حتی اگر دشمن بر همه منابع و امکانات سلطه داشته باشد و مقاومت تنها، بی‌امکان و در ظاهر شکست‌خورده باشد، اما با اراده‌ای آهنین و توکل بر خدا همراه باشد.

پس از چند دهه، جهان اسلام به‌تدریج به سمت استبداد، سلطه‌ی موروثی، تفکر پدرسالارانه، و دوری از اصول حقیقی اسلام گرایش یافت. در چنین شرایطی، ایستادگی در برابر ظلم، ضرورت زمان بود. این همان لحظه‌ای بود که نوه‌ پیامبر عظیم‌الشأن اسلام (ص)، امام حسین (ع)، با یاران اندکش (۷۲ نفر) در برابر حکومت جابر و ارتشی چند صد هزار نفری با تجهیزات کامل ایستاد. گرچه از دید ظاهری شانسی برای پیروزی نداشت، اما انتخاب مرگ با عزت بر زندگی با ذلت، بزرگ‌ترین پیام و پیروزی تاریخ بشریت شد؛ پیامی که به روشنی اثبات کرد مقاومت حقیقی، مرز میان تسلیم و سربلندی‌ست.

امروز، اگر لحظه‌ای درنگ کنیم و نگاه بیفکنیم بر وضعیت حاکم در افغانستان، روشن می‌شود که پیوندی ژرف میان روح مقاومت عاشورا و مقاومت مردم افغانستان در برابر استبداد جاری برقرار است. گروه طالبان نه با اراده‌ جمعی مردم، بلکه براساس توافق‌نامه‌ ننگین دوحه با ایالات متحده، به قدرت رسید. هیچ بیعتی از سوی مردم با این گروه صورت نگرفت و این سلطه، جز استبداد مطلق، ظلم، حکومت تک‌گروهی و تک‌قومی، نتیجه‌ای نداشت. در پی آن، شاهد مهاجرت میلیونی، ترک نخبگان، تعطیلی آموزش دختران برخلاف آموزه‌های دینی، انکار مذاهب، سرکوب اقلیت‌ها، وخامت اوضاع اقتصادی، بیکاری گسترده و رشد اقتصاد جرمی و بی‌قانونی هستیم. این گروه خود را تطبیق‌کننده‌ اصول دین می‌داند، در حالی که آنچه پیاده می‌کند، برداشت‌های سطحی و شخصی از دین است.

در چنین شرایطی، مفهوم “مقاومت” بار دیگر معنا پیدا می‌کند. رد بیعت با باطل، ایستادگی در برابر ظلم، تعصب، و حق‌کشی، وظیفه‌ای‌ست ایمانی، وجدانی، اسلامی و وطنی. آنچه مهم است، نه تعداد و امکانات، بلکه اراده، ایمان، صداقت، آگاهی، و پیامی‌ست که از مقاومت برخاسته است. مقاومت، هرچند در ظاهر شکست بخورد، بذر بیداری می‌کارد؛ و همین بیداری‌ست که در نهایت منجر به پیروزی می‌شود.

امروز مسئولیت جمعی ایجاب می‌کند با هر وسیله ممکن در برابر استبداد و جهل ایستادگی کنیم. این راه اگرچه پررنج، اما راه عزت و آزادی‌ست؛ و هرکس در آن گام نهد، سهمی در سعادت ملت خود خواهد داشت.

مقاومت، چه فکری و چه عملی، آرام و پیوسته در حال گسترش در میان جوانان، نخبگان، تحصیل‌کردگان، زنان متدین، متنفذین، سیاسیون، و پیروان مذاهب گوناگون است. رفتار سرکوبگرانه‌ طالبان، همچون موریانه‌ای، مشروعیت خود آنان را می‌خورد و بر شتاب گسترش این مقاومت می‌افزاید.

نوشته های مرتبط :