طالبان؛ تجسم تنفر، توهم، تحریک‌پذیری و توحش

دسته: تحلیل
نویسنده: تحریریه روایت
1402/03/06
5:36 ب.ظ
بازدید: 4

به گزارش رسانه‌ها، جنگ‌جویان طالبان امروز یک‌باری دیگر با نیروهای مرزبانی ایران در نیمروز درگیر شده و هر دو طرف در برابر یک‌دیگر از اسلحه ثقیل و خفیف استفاده کرده‌اند.

طالبان در ۲۰ ماه گذشته بیش‌تر از ده بار می‌شود که با نیروهای مرزبانی ایران درگیر می‌گردد.

در اوایل تسلط طالبان، وقتی این درگیری‌ها اتفاق می‌افتاد، هر دو طرف این موضوع را به ناآشنایی طالبان با قوانین مرزبانی ربط می‌دادند، اما تکرارِ پیهم این رویدادها نشان می‌دهد که در عقب این تنش‌ها چیزی فراتر از نابلدی و ناآشنایی با قوانین وجود دارد.

من به عنوان کسی که از سال گذشته بدین سو این درگیری‌ها را در مطبوعات رصد می‌کنم، معتقدم که آن‌چه باعث تکرار تنش‌های مرزی میان طالبان و ایران می‌گردد، این چهار چیز است:

تنفر: در طول دوهفته‌ی گذشته میان مقامات ایرانی و طالبان تنش بی‌سابقه‌ی لفظی اتفاق افتاد. در این تنش تبلیغاتی، رسانه‌های وابسته طالبان هر آن مفهوم و کلیدواژه‌ای را که در زرادخانه‌ی ایدیولوژیک خود داشتند، علیه ایران استفاده کردند. مروری بر ادبیاتِ آن‌ها نشان می‌‎دهد که ذهنِ این گروه نسبت به جمهوری اسلامی ایران انباشته از نفرت است. این نفرت، گاهی شکل و شمایل مذهبی به خود می‌گیرد و گاهی هم شکل فرهنگی. تنفر آن‌ها باعث گردیده است که کنترولی بر رفتار خود نداشته و هر ازگاهی با نیروهای مرزی ایران درگیر شوند.
توهم: ترانه‌ای طالبان ساخته‌اند که در آن گفته می‌شود رهبر ما ملا یعقوب، تهران را اصلاح می‌کند.

پیش‌تر از آن، شماری دیگری از طالبان نیز با نشر موتری مملو از بشکه‌ها‌ی زرد تهدید کرده بود که به ایران حمله می‌کنند. طالبان دچار یک توهم‌اند. توهم آن‌ها این است که آمریکا و ناتو را شکست داده‌اند؛ بنابراین، هیچ کشور دیگری در منطقه نمی‌تواند در برابر زور این‌ها تاب بیاورد. به این می‌گویند «توهم فتح». این گروه تا هنوز چندین کشور همسایه را به «فتح» و «اشغال» تهدید کرده‌اند.

تحریک‌پذیری: احتمالا چیزی دیگری که در این درگیری‌ها نقش دارد، تحریک این گروه توسط شماری از مهره‌های کشورهای غربی است. هفته گذشته، زلمی خلیل‌زاد در حمایت از طالبان توییت زد و ایران را متهم به زورگویی کرد؛ توییتی که اکثر تحلیل‌گران آن را تحریک‌آمیز خواندند. در این‌که شماری از حلقات طالبان با کشورهای غربی تعامل دارند تردیدی نیست، اما این‌که این درگیری‌ها چه‌قدر به تحریک غربی‌ها ربط دارد هنوز معلوم نیست.
توحش: عنصر چهارمی که می‌تواند در این درگیری‌ها نقش داشته باشد، توحش این گروه و نابلدی شان با قوانین حکومت‌داری است. مرزی که میان افغانستان و ایران وجود دارد، مرزی نیست که در دو سال اخیر ترسیم شده باشد. از گذشته وجود داشته است، اما هیچ گاهی به این اندازه درگیری میان افغانستان و ایران اتفاق نیفتاده است. علتش هم این بود که گذشتگان با قوانین آشنا بودند و می‌دانستند که چگونه اختلافات مرزی را با مذاکره حل کنند. اما طالبان متاسفانه فقط با هر کسی با زبان بشکه زرد سخن می‌گویند.

همچنین بخوانید: ایران: به توافق ابتدایی در باره حقابه هیرمند دست یافتیم

القصه این‌که وقتی در یک گروه این چهار عنصر گردهم بیاید، خیلی دشوار است که درگیر نشوند. در طالبان هر چهار عنصر (تنفر، توهم، تحریک‌پذیری و توحش) وجود دارد و این کار را برای همسایگان دشوار می‌سازد.

نوشته های مرتبط :