دوباره سر میکشیم و دست ستمگران را از سرزمینمان کوتاه میکنیم. درست از همان جای میتازیم که متوقفمان کردند و هیچ گاهی در مقابل ظلم خاموش نمیمانیم. ظلمی که تیشه به ریشهی دست آوردهای چندین دههی ما زد و هر روز در پی نابودی ما است و زندهگی ما را وقف بدویت میسازد. با ایجاد قوانین کورکورانه ما را به طرف جهالت سوق میدهند و زندهگی را سختتر از دیروز میکنند، وحشت فراگیری که در طول سه سال مردم افغانستان را از زندهگی کردن گریزان نموده و هم چون سمی در رگ تمام ما جریان دارد و جان بسیاری
