شکوفه‌های بی ثمر

دسته: تحلیل
نویسنده: واجد رحیمی
1404/01/01
10:23 ق.ظ
بازدید: 8

پایگاه خبری تحلیلی روایت : در حیاط مدرسه قدیمی، چند دختر جوان نشسته بودند. هرکدام به گوشه‌ای خیره شده بودند، چشمان‌شان پر از آرزوهایی که هیچ‌گاه به حقیقت نمی‌پیوست. سارا، دختر جوانی که همیشه لبخند بر لب داشت، با نگاه غمگین به شکوفه‌های درخت سیب نگاه می‌کرد. همیشه این زمان از سال برایش خاص بود، وقتی بهار می‌آمد و همه جا پر از رنگ و زندگی می‌شد، دلش پر از آرزو می‌شد. اما هر بار که به واقعیت نگاه می‌کرد، می‌فهمید که این تنها یک خیال است.

بهار بود، نسیم‌های تازه می‌وزید و شکوفه‌های رنگارنگ درختان هر گوشه‌ای از شهر را پر کرده بود. زمین با رنگ‌های سبز و زرد پوشیده شده بود و آسمان، آبی‌تر از همیشه به نظر می‌رسید. همه جا پر از شادابی و زندگی بود، اما در یک گوشه‌ی دورافتاده، چیزی جز سکوت و سکون دیده نمی‌شد.

در حیاط مدرسه قدیمی، چند دختر جوان نشسته بودند. هرکدام به گوشه‌ای خیره شده بودند، چشمان‌شان پر از آرزوهایی که هیچ‌گاه به حقیقت نمی‌پیوست. سارا، دختر جوانی که همیشه لبخند بر لب داشت، با نگاه غمگین به شکوفه‌های درخت سیب نگاه می‌کرد. همیشه این زمان از سال برایش خاص بود، وقتی بهار می‌آمد و همه جا پر از رنگ و زندگی می‌شد، دلش پر از آرزو می‌شد. اما هر بار که به واقعیت نگاه می‌کرد، می‌فهمید که این تنها یک خیال است.

«بهار همیشه برای ما چنین است.» سارا گفت، در حالی که صدای ملایم باد به گوش می‌رسید. «می‌آید، شکوفه‌ها می‌زنند و همه شاد می‌شوند، اما ما همچنان در کنار درهای بسته‌ایم.»

مریم، یکی دیگر از دختران مدرسه، که از گوشه‌ی دیگر حیاط نگاه می‌کرد، سرش را پایین انداخت و گفت: «آری، بهار برای ما فقط یادآور محرومیت است. می‌آید و می‌رود، ولی ما همچنان در اینجا مانده‌ایم.»
صدای قدم‌های معلم از دور شنیده می‌شد، ولی این صدا برای سارا و دوستانش هیچ‌گونه معنایی نداشت. آنان می‌دانستند که این بهار، مانند همه‌ی بهارهای گذشته، هیچ تغییری برایشان به همراه نخواهد داشت.

دست‌های سارا، که همیشه امید داشت، اکنون خالی‌تر از هر زمان دیگر به نظر می‌رسید. این بهار، همانند بهارهای پیشین، تنها یک یادآوری از آرزوهایی بود که هیچ‌گاه دست‌یافتنی نخواهند بود. اما یک چیز واضح بود: بهار آمده بود، اما این بار نه برای آنان که همیشه از شکوفه‌ها و رنگ‌ها دور مانده‌اند، بلکه برای کسانی که به آن‌ها اجازه داده شده بود تا در میان این همه زندگی و آزادی نفس بکشند.

سارا به شکوفه‌های درخت سیب نگاه کرد، لبخندی تلخ زد و زیر لب گفت: «ای کاش روزی برسد که ما هم بتوانیم در کنار شکوفه‌ها زندگی کنیم.»

چشمانش پر از اشک شد، اما همچنان نگاهش به همان درخت‌های پر از شکوفه ثابت بود. گفت : کاش صنف پنج تمام نمی‌شد.